Staat me dér toch ’n krease frou veur de deur…

(Column) DOKKUM – Frijdagmor’n, bitsje útslape. Kwart over tien gaat de deurbel. Ik verwacht gienien. Gauw in de kleren. Shirt over de kop, gauw de broek an mar de broekriem nog los. Op bloate poaten, stinke as ’n varken en zonder bril naar beneden. Deur ’t rút fan de deur sien ik een skitterende frou staan. ,,Dit kin niet waar weze.”, was wat ik docht.

Met betrekkelike skaamte doen ik de de deur open. De lady op hoge laarzen en in ’n mooi plooiende strakke spiekerbroek lacht my toe: ,,Goedemorgen, Ik ben Huppel de Pup van de GGD. Volgens mij hebben wij een afspraak omtrent Jildau.” Ik was vurt al diep teleurgesteld. GGD klinkt namelik in myn oren ‘tselfde as Veilig Thuis en Jeugdzorg en der hew ik slechte ervaringen met. Mar, dat wuu ik nou wel even opside sette. Ik vroeg: ,,Wie is Jildau.” De schone: ,,Dit is toch de Canadezenlaan.” Myn verdriet werd al mar groater: ,,Nee die ligt hier om de hoek…”

Dit is echt ’t slechste begin fan de dag dat ik ooit metmaakt hew. Normaliter as ik ’n column skrief dan hou ik vijf á zes alinea’s aan. Maar ik bin nou su fan slag dat ik ’t hier nou even bij laat. Ik mut eerst bekomme fan disse tragedie.

Koffie!

Harmen Poortman