Kerst 2019. Gien haan die ’t ‘r naar kraait.

(Column) DOKKUM – ‘T is veur ’t eerst dat ik allinich de kerstboom naar beneden haal. Ien van de twee. Want we hadden d’r tweu. Myn ex hewt die andere metnomm’n. De kleinste hew ik houden want ja, su gaat dat met skeidingen. Wij mann’n wurde altiid wat minder bedeeld.

Nee, we binne niet zielig. Heul gelukkig juust. Ik weet nog heul goed hoe dat vroeger ging: ,,Harrie, hellesto jûn die kriistbeam nog by Kloosterman van de C toezend op? Ik haw ‘m reserveerd. Jaa, Harmen kin wol even mei. ’t is no keapjûn. Vient die jonge ek wol even leuk. Tsien oere haw ik hjir ’n pilske foar dy. Eerst die beam. En mei kluut. Do wist ‘t, hè?”

Noh, dér lag ik. Half tussen de achterbank en de kofferbak die kerstboom in bedwang te hâlden. En krekt veurdat we de Bevrijdingslaan inreden ging ’t dan mis. Hy ontglipte my. By nummer 27 en wy woanden op 35. Myn vader de hel in en ’n stuk gvd fan hier tot gunter. Merry Christmas.

Mar dat was niet ’t ergste. Nee, de vitrinekast was nog niet skoan. En suas de kerst veur gereformeerden in die tiid een skouwspel was veur de toeskouwer, su moest dan de hele keet wel spik en span weze. Moeke op die rúten van die kast om te bienen by kaarslicht. En dan was d’r ien ring van ’n bierglas wat niet fan die glasplaat ôf wuu. Kiek mar goed. Hy zit ‘r nog. Die kast hew ik metkregen toen ik de keet út ging. Kiek mar goed, dou siest ‘m nog.

Ik realiseer my dat even. Ik drink ’n glas bier en denk dan by myself: Sulang as Gryte Schaafstal zonder Cootje Klinkenberg en Henk Aartsma de PVDA nog draaiende houdt, sulang kin ik hier tot april de kerstboom wel staande houe.

Gien haan die ’t ‘r naar kraait. En ik ook niet…

Harmen Poortman