De frou! ‘T best beskermde wilde dier van Nederland. Hoelang mut die ketting weze?

(Column) DOKKUM – Ik hew ‘r niks an as de moeke fan myn kienders, myn ex, naar de sodemieter gaat. Toch su ik haar ook niet helpe as dat wel gebeurt. Ség ik nou. Mar as dat gebeurt staan je d’r toch weer anders in. Ik wil har wel anfliege maar, dan hew ik de kienders ook te pakken. Sien jim nou ook hoe beskermd de frou eilikst is?

Ik wil hier even een symbolische knuffel geve an die lieve skat in Overveen die opkomt veur slachtoffers fan húselik geweld. Want partnerdoding is onder geen beding te tolereren. De frou is terecht onmisbaar verklaard voor de kienders. Dat hadd’n ze vroeger eerlik seit wel wat beter in de gaten as nou. Frouen waren thús met de kienders, dat was niet veur niks: Froulje kinne dat beter as mann’n. As ik my bedenk wat ‘r op my afkomt as ze d’r niet meer is om veur de kienders te zorgen dan,… Dan krij ik ’t hiel druk. En hiel moeilik. Mar met dat veurrecht kinne frouen hun blykber nou ook alles permitere.

Ze kinne su even de geit verstekke. Sunder eerst ’n punt te zetten achter de actuele relaasje. Dat mutte wy as mannen ’s doen. Dan kinne we mar inpakke. Maar andersom kin prima. Ze binne ook sumar weer ergens anders te plak: ,,Ja no, hy wie net mear sa aktief mei de bern en hy seach my net meer stean. Hy libbe meer yn syn mancave dan yn ‘e hûs. Dus, toen kaam ik Sytse tsjin en dat klikte drekt hiel goed. Ik kin d’r ek neat oan dwaan. ‘T is no ien keer sa. Sorry.” Mut je je even bedenke dat om half acht ’s avonds Goeie tyden begint en derna de rest fan die k*tseries Dus: De MANCAVE. dat is oans plak.

Noh, en dér zit je dan. In de húskamer want, de groatste ergernis is d’r nou toch út dus je hoeve niet meer in de mancave om te hangen. Jarenlang veur ’t gezin werkt. Alles opknapt in ‘e hús. Nije keuken, nije douche. Trapleuning skilderd want, die trouwring om ‘e vinger fan je wyf hewt die heule leuning totaal kaal haald. De tún inricht as outdoor livin’. Alle jaren naar Italië op fakaansje weest. En wérom ik nou niet Oastenryk noem mut je mij ook niet frage mar, nou kin je opvrete dat ’t allemaal niet hoefde. Dat Ameland ook goed genoeg weest was. Suust ze niet?

Ik mut my anders opstelle nou. Die kienders binne d’r nou ien keer. Die nije lover is d’r ook en ik bin dér ook wel bliid om want, ik hoef haar ook nooit en te nimmer weer terug. Maar ik mut my instelle op ’n geheel nije situaasje. My opnij kalibrere. Je komme ook noait helemaal fan mekander ôf. Dat wil je misskien ook niet maar, d’r binne mominten… Werkelik! En dan is ’t weekend. En dan is de seun by my want, ’t is ’n oneven week.

Dus we gaan wat leuks doen: Naar ’n indoor speulhal. Veur de ouwe lui staan dér wat taffeltsjes en stoelen. ‘N stuk of wat. An elk taffeltsje zit ien man of frou. Dat seit genoeg, docht ik: ,,Sil ik hier mar by dy sitt’n gaan?”, vroeg ik ’n man die ik wel kon. ,,Dou wel, Poortman. Plof del.” Ik zei dat folgens my alles om oans heen skeiden was. ,,Dér liekt ’t wel op.”, was syn antwoord. En su raakten we over de gevolgen fan skeiden in gesprek: ,,Harmen, ik hew kosten noch moeite spaart om ’n mooie slaapkamer te realiseren veur myn dochters. Ze waren d’r su bliid met, die meiden. Ze kropen om acht uur al op béd, de eerste avond dat ze by my waren . Zit ik beneden veur Netflix. Krij ik om half tien fan myn ex-frou ’n appke: ,,Slape ze al?” Ik hew har foto’s stuurt fan oanze slapende dochters. Mar, wérom? Wat hewt ze d’r in vredesnaam met noadich? Ik zag har al skellend an de deur komm’n as de meiden nog níet sliepen: ,,Ik helje ze wol wer op. Do kinst d’r ek net mei rédde. Hie ik allang yn ‘e gaten. Dérom binne we ek útmekoar, do en ik. Ik kin gjin bliksum mei dy. Mar ’t hindert neat. Ze krije ’t letter wol te hjerren, hoe ’n ferskrikkelike heit asto foar ze west bist…” Must nagaan!

Disse man vertrok úteindelik en ik bin ’n taffeltsje opskoven, by ’n frommes wat ’n collega fan my weest is. Ook skeiden. Die vent had ’n ander maar, dat was sekers niet de keuze fan disse moeke: ,,MYN kienders komme dér dus écht niet as ZY d’r is. ‘T is ’n ferskrikkelik méns. Ik wil niet dat zy invloed hewt op MYN kienders”. ,,MYN KIENDERS.” Hewt die vader dan misskien ook self nog wat in te brengen? Binne ’t misskien ook niet lieke veul ‘SYN’ kienders? Ik wil ’t eilikst niet hardop ségge mar, ik vond har wel wat ’n zuurpruum dus, ik snap disse skeiding ook wel.’ D’r kwam meer familie an dit taffeltsje zitten dus, ik zocht ’n ander zitplak. Achter my zat de moeke fan ’n oud klasgenoatsje fan myn seun.

Dér bin ik dan mar anskoven en ze weet hoe ik over dit onderwerp denk dus, ze brandde drekt los: ,,Silst ’t net mei my iens wése mar, ik wurkje bijna fulltime en de bern binne altyd by my. Ik haw dus totaal gjin tyd foar mysels. Myn ex kin totaal net mei ze omgean. Hy had ‘r gjin geduld foar. De eerste fakaansje dat we útmekoar wieden had ‘r ze ek trije dagen hoan. Drama. Dus ik mat my wol opofferje.” Nou denk ik su myn eigen mar ja, ik mut op myn tellen passe…?’

‘N kennis fan my sil ook skeide en richt nota bene ’n complete bovenverdieping veur syn aanstaande ex in. Wat seit Thús Wonen (Woningcorporaasje)?: ,,Zou je daar wel willen wonen, mevrouw? Dat is wellicht wat te dicht bij je ex-man. Dan kan hij je nog opzoeken wanneer jij dat niet wenst.” Ze miene ook al dat ze ’n zorgtaak hewwe, die woanconsulenten. Laat ze hun eigen saakjes op de rit krije, die misselike bemoeials. Want dat hewwe ze vaak niet. Wat hewwe ze met ’n ander syn relaasje-/skeidingssaken te maken?

Jim snappe wel dat ik probeer hier wat ’n statement te maken. Ik vien ’t ’n volstrekt gemene ontwikkeling dat de man (lees tevens vader) per definitie afskilderd wurdt as slecht, kwaadaardig, agressief en totaal mislukt vaderfiguur. Maar ja, de eerste frou op aarde hewt ‘r ook heel gemeen in omlogen met die appel fan die boom wér ze fanôf blieve moest. Ik kin ’n húshâlding wer de frou last had fan zwangerskapshormonen, de man met de vuust op tafel sloeg suas dat fan him verwacht werd en zy as teugenreactie de panne met eardappels en rooie biet’n stuk mepte op de tafel. Met ’n klein sneetsje in de pink tot gevolg en de rooie bieten in de hanglamp. In complete hysterie: ,,Mast no ’s sjen wasto dochst! Do bist geweldadig! Do woest my dea hawwe! Mast sjen: Allegear bloed! Ik belje de plysje.” ‘T allergroatste deel was de rooie biet mar, ’t is goed. We snappe dy wel.

En dan mut je je even veurstelle dat, by ’t chronische vertrek fan de lady met de kienders, je even meld wurdt op basis fan ’n volstrekt ongeldige dnatest dat je dochter fan bijna tweu jaar niet van jou is. Hoe hoog mut die druk wurde fan die wyven? Hoeveul mutte wy as mannen pikke? Hoe lang mut die ketting weze?

Inmiddels by de rechter ’n deur de nederlandse staat erkende dnatest afgedwongen veur ’n onnoemelik bedrag. Dérveur ’n autorit maakt van 480 kilometer heen en terug en ’n jaar in spanning zitt’n. Nou blykt dat ik NIET de vader bin fan myn dochter. Werkelik waar. Je doen ’t niet mar, suust ze doadskoppe.

De frou! ‘T best beskermde wilde dier fan Nederland.

Harmen Poortman