Beste mann’n, mijd dit soart plakken. Wel ’n moai decoletté, trouwens.

(Column) DOKKUM – Fakaansje veur de kleine jongen en regenachtig weer. Dus je zoeke wat indoorspelgelegenheden. Esonstad, prima plak. Geeft my ook even de káns om te sien of d’r nog wat froulik skoan op de markt is. Mar ik bin veursichtiger na de skeiding.

De seun is al gauw de rúmte in skoat’n en ik zoek met de skoentsjes in de linkerhân en de koffie rechts ’n plakje om te zitten. Ah, an ’n picknicktafel zit ’n frou allinich te lezen. Ik fraag at ze ook bezwaar hewt. ,,Nee hoor”, en ze dúkt drekt weer in de campinggids. ,,Dit wurdt niks”, docht ik drekt en dér komt har liefste ook al an met hun gezamelike dochtertsje. Ik sien dat krekt wat veerderop ’n tafel vrijkomt met stoelen. Disse Picknicktafel had gien rugleuning dus ik dacht: ,,Dat andere taffeltsje sil my beter gerieve.”

‘T taffeltsje dér weer naast is bezet met drie stoaten fan milven. Jim snappe wel: ,,Die rugleuning is allinich ’n excuus.” Ik probeer de gesprekken wat te folgen an die tafel en dat is niet veur manneoren bestemd: Lady 1: ,,Ik sjoch hjir op facebook dat die verekkeling nei Lancerote op fakoansje giet. Ik wol die zak dér net treffe. Ik wol ‘m noait wer sjen en no giet hy dér ek hinne.” Lady 2: ,,Mei die nije hit fan him? Stiet dat ‘r ek by? Do mast ‘m narje dér op dat eilân.” Lady 3: ,, Ik soe Sietse út Lioessens freegje om mei dy mei te gean. Die mocht ‘m toch al net. Kinst wraak nimme.”

De kopkes werden steeds grimmiger en jim snappe wel dat myn wantrouwen in de froulje niet ongestoeld is. Drie kleine meiskes verovere de tafel fan de froulje en ien moeke, de lekkerste, wykt út naar de picknicktafel. ‘T zelfde ongemak as dat ik dérop had bespeur ik ook by har en ik denk ‘r over om har an te spreken en ’n stoel an te bíeden die naast my frij is. Ik lég de hân al op de leuning en fraag of ze liever wat comfortabeler zit. Dérna hew ik de hân drekt weer fan de leuning haalt en is de stoel staan bleven. Ik hew nog noait su’n allemachtigste groate sneer út de pan had as fan dit wiif. Ook niet fan myn ex.

Ik zoek ’n útvlucht. Dér sien ik ’n klasgnoatsje fan myn seun en har moeke allinich an ’n tweupersoanstaffeltsje. Dér loop ik vurt gien gevaar. We kinne mekaar en hewwe gien verlangens naar mekaar mar, we kinne ’t wel pratende houwe altyd dus, ik stap op en fraag of ik anskuve mag. Dat mag.

Mar echt waar beste vaders, je binne met recht frij fan dit soart accommodaasjes want, je doen ’t hier ook noait goed. Met disse frou werd ik ’t ook niet iens over de omgangsregeling en kienderalimentaasje. Mijd dit soart plakken.

Wel ’n moai decoletté, trouwens.

Harmen Poortman