Weet je wér ik su verrekte slecht over kin?

(Column) DOKKUM – ’t is  niet te geloaven. Ik zit hier vanavond met ’n meiske/jonge dame an myn eigen keukentafel ’n skadeformulier in te vullen. Ze hewt myn soan aanreden. En dat was niet haar skuld, nim dat maar van my an. Maar ja, fietsers en kienders binne beskermd hier in NL. Deels goed maar, ’t is ’n k*tregel as je ska hewwe an je eerste moaie autootsje. Myn seun mankeart trouwens veerder niks. Met de skrik frij, wy allemaal.

Ik vien ’t kloate veur dat meiske. En ik prakiseer my dan ook kapot hoe dit su voordelig mogelik veur alle partyen útpakke kin. Dérom skriev ik even tot jim. Meestal begint ’t dan by my wel te knappen. Los te knappen maar, neen. Nou lukt dat even niet.

Ik herinner my ’n gesprek by skoal fannemiddag. Hoe ’t in de wereld mogelik is dat je nietiens geniete kinne van ’n krekt anleidde superkrease tún wat ’t werk is van je vrienden. Je binne zelf ’n weekend vurt weest en je komme thús in de seuvende hemel. Je barste in tranen út want, je kinne je de vreselike periode nog goed veur de geest krije. En dan hewwe je vrienden je tún pimpt. Veur dy as alleenstaande moeke van ’n kwetsbare dochter. ‘N godsgeskenk want, nog noait in die afgelopen vijf jaar hewstou in die tún zitte kinn’n.

En weest? Dan binne d’r van die ménsen die je dat niet gunne. Of die niet verdrage kinne dat ze zelf niet sulke vrienden hewwe. Neen,  die klage dan dat ‘r na ’t weekend op de maandagmorgen ’n bultsje afval leit op ’t gemeenskappelike parkeerterrein van de heule buurt. Sulke persoanen belle dan even de gemeente en dan komt d’r drekt ’n ambtelike fotograaf. Die fotografeert dat laaste restje afval wat afgelopen zaterdag niet meer met naar de kooileane brocht wurde kon omdat ’t gewoan slúten was.

Neen, dat mag niet even léggen blieve tot dinsdagmorgen. Op maandag is de milieustraat alleen in gebrúk van de gemeente dus, ’t kin niet eerder wegbrocht wurdde, ouwe seurdoas. Die arme alleenstaande moeke mut ook nog verantwoorde aan de buren hoe ’t kin dat dat afval van haar tún op dat parkeertereintsje kwam. ‘T WAS ÚTEINDELIK ‘N SURPRISE.

Tsjonge jonge, Wat kin ik dér verrekte slecht over.

 

Goede nacht,

Harmen Poortman