Veilig Thuis, ’t is koningsdag en myn hânnen jeuke.

koningsdag-weks-550-resized(Column) DOKKUM – Bijna, bijna was oanze koningsdag naar de sodemieter holpen. Bijna had ze ’t weer veur mekaar. En dan hoar ik die reclame van Veilig Thuis over ouderenmishandeling. Ik krij dan de neigingen. Ik kin my dat wezenlik veurstelle. Dat ménsen de neiging krije om hun ouwe lui te molesteren. Jaaah, en dat mag ik dan natuurlik niet ségge. Want wy lope as ’n kudde makke skapen achter dat ‘Veilig Thuis’ an. Het is zo goed om kwetsbaren te beschermen in de samenleving. Dus, zelfs myn skoanmoeke? Op disse koningsdag? Krij toch gauw wat.

Fannemiddag, half twee. Myn frou hewt krekt oanze dochter van een jaar nog even in béd drukt sudat we haar om drie uur d’r weer ôf hale kinne om dan met ’t hele gezin naar de frijmarkt te gaan. Telefoan. Ik sien in de display dat ’t myn skoanmoeke is. We wete allebei dat ze dan weer aandacht hewwe wil. Haar man wurdt góed verzorgd in ’t verpleeghús en zy wil nergens aan metwerke. Dan mut je ’t ook zelf maar wete. Maar dan hoef je niet op dit soart feestdagen de boel te verstieren by je kienders, wel? We hewwe vaak genoeg met haar praet om dagbesteding, maatjesprojecten e.d. om haar heen te regelen. We hewwe ook wel veur haar bezig weest om haar in een soart woangroep te krijen maar, ze wil niks. As ’n psycholoog op oans en dokter syn verzoek by haar aanbelt dan, weet ze ’t nog krekt su te brengen dat die psycholoog eilikst by de buurfrou weze mut.

Tot vier keer toe hewt ze vanmiddag achter mekaar beld. We hewwe ‘m niet opnomm’n en echt, vier keer achtermekaar op ’n drammerige manier hewt ze ‘m helemaal útrattele laten. Myn liefje: ,,Harmen, wilstou even gauw op de brommer heen en weer naar ’t tehús om te sien hoe ’t met heit is? D’r kin wat weze natuurlik.” Ik had al twee koninklike Heineken had maar, ik waag ’t toch. Eilikst te gek veur woarden. Maar ik wuu myn gelyk na dertien jaar huwelik ook wel ’s hale. Want sulang beweer ik al dat haar moeke haar op ’t gevoel speult. Myn frou mut zich skuldig voele omdat haar vader niet meer thús woant en dat hy allinich is. Maar eilikst is dat niet de echte reden. Myn frou mut haar moeke vermake en pleziere op dagen dat ’t feest is. Dan mut myn frou haar eigen gezin maar op ’n achtergesteld plak zette en is skoanmoeke belangryker. Dan kin myn skoanmoeke zichzelf niet vermake en is ze zielig. En dat geeft haar de reden om myn liéve en dus ook myn gezin in de stress te jagen. En dan hoar ik die slogan op de radio: ” Een veilig thuis, daar maak je je toch sterk voor?” Krij de pleuris.

Ik bin naar ’t verpleeghús toereden. Aan de balie hew ik fraagt hoe ’t met skoanpa was. ,,Hy hoeft niet te weten dat ik hier bin.” voegde ik ‘r an toe. De zuster snapte in wat veur k*tsituaasje ik zat. ,,Gaan jim maar moai de stad in. Met jim heit is ’t prima. Wy passe goed op him.”

Das dan moai maar, ik twiifelde d’r ook niet an. Toch hew ik weer tiid en energie verloren aan iets wér ik en myn gezin nou even niet met bezig weze wuuden. Ik prakiseer d’r over om naar skoanmoeke deur te riiden maar, myn lady had my goed sommeerd dat niet te doen. Ik tel tot tien en nog wel veel verder. Su kom ik weer thús. Skoanmoeke had nog ’n keer beld. Dat vertelde myn seun. Myn liéve durfde ’t eilikst niet toe te geven maar, dan komt ’t hoge woord d’r út: ,,Ik hew haar flink de waarhied seit en de batterijen út de telefoan haald. Wy gaan nou moai de stad in.”

De aardighied is d’r eilikst al hielemaal af. En as we na drie uren weer thús komme sien ik op de telefoan in de slaapkamer dat ’t oud méns nog drie kear beld hewd. Myn skat krijt ’n apke van ’n vriendin om vanavond nog even met te gaan naar ’n kroeg. Ik gun haar dat en ség dat ze d’r even lekker útgaan mut. Maar ’t hoofd staat ‘r al niet meer naar. ‘T is nou kwart over negen en ze leit al op béd. Haar hoofd tolt over de vraag wérom ze dit soart gestalk van haar moeke al die jaren tolereerd hewd.

Ik hew haar adviseerd dat ze van de week maar even contact zoeke mut met de húsarts van haar moeke. Dat ze dan maar even frage mut hoe dit nou veerder mut. Ik wil dit ook wel veur haar opknappe maar, ik denk dat ze d’r sterker van wurdt as ze dit zelf doet. Al besef ik wel út soartgelyke gevallen by oans in de familie dat dit de reden is dat ik haar man wurden bin. Ik kin, vanút de geskiedenis die ik hew met familieleden an myn kant in ’t verleden, heel goed inskatte wat ’t verloop is van dit soart stories. Maar dit mut niet myn werk wurde.

”Een veilig thuis. Daar maak je je toch sterk voor?” Ik wel, jah! Ik maak my heul sterk veur myn gezin. En ik laat niet toe dat myn skoanmoeke by my in de keet de boel bepalen gaat. Laat staan dat ze myn frou sture kin dér wér ze haar hewwe wil. En ik laat ook gien enkele feestdag meer deur haar naar de kloaten helpe.

En echt, geacht Veilig Thuis: Myn hânnen jeuke.

 

Harmen Poortman