Renovaasje deur Thús Woanen. Niks dan behalve die súterige inbusboutsjes.

Súterige imbusboutsjes(Column) DOKKUM – Of hewst ‘t over de dúvel: Dér kwam ik ‘n woanconsulent fan Thús Woanen teugen in de plaatselike Jumbo. ,,Nou, we binne an de beurt!” riep ik van veer in haar richting. ,,Ojaa? Nou, laat my even wete hoe dat verlopen is.” By disse.

Ik pak even vandaag: Myn frou had de útvoerder al dúdelik maakt niet veur negen uur mannen over de vloer hewwe te willen omdat, wy met twee kienders ‘s morgens wel genoeg drukte hewwe. Ien mut half negen op skoal weze en de ander hewt ook haar rituelen. Kwart over acht werd ‘r al anbeld. Ik hew ‘t kere kinnen tot kwart veur negen. De lady was toen zelf krek douched.

Vrijdag was oans al meld dat ‘r drie gaten in oans hús board wurde suuden. Tweu veur ‘n toilet in de badkamer en ien veur ‘n ventilaasjegat in de keuken. Dér kwamen ze dus ook veur fanmorgen. Of wy dan met ‘t kleine meiske even ander onderkommen zoeke wouden. Ik suu thús blieve en moeke zou even hier en dér heen met lytse Lynn. Maar anstalten werden niet vlot maakt. Dus spanning tussen de invanterie en myn meiskes. Dér werd ik kriegel fan. En ook fan dat publieklik op faceboek melde deur veural frouen út de buurt hoe as die bouwvakkers te werk gaan: ,,Ze plakke niks ôf. Oeral drek troch de keet. Alles is skânsherre.”  Dat valt hier echt wel wat met, hoor. Ik snap die mannen ook wel. Je wille even deurdendere. Dan binne je d’r ‘t gauwst fanôf.

Úteindelik is deen wat deen wurde moest en hew ik even de dweil d’r deur trokken. Badkamer ook drekt ‘n beurtsje had. Of niet dan? Woankamer even dweild en de dames appt dat ze wel weer thús komme konden. Dan verwacht ik toch wel ‘n klein skouderklopke. Maar dat bleef út. Hindert niksssss!!!

Ik bin maar naar myn hok gaan. Myn brommer is op ‘t heden ‘n project. En dat blieft ‘t ook nog wel even as ‘t su deurgaat. Even dwaande weest met tweu inbusboutsjes. Dan wurd je d’r alweer by weg roepen. Ik moest ook nog even om ‘n sinterklaas kadootsje veur oanze kienders. Staan ik in de winkel, belt de húsarts. Ik sil opnimme: ,,Tuut, tuut, tuut,…”. ,,Lag ‘t nou an my. Ik hew toch morgenvroeg ‘n ôfspraak? Of is dat fanmorgen weest?” Ik twiifel an myself dus, ik loop de winkel út en riid met de auto naar de praktiik. Terugbelle hewt gien sin want, dan komst ‘r toch niet deur.

Ik loop de praktiik binnen en dér struust ‘r nog krekt even ‘n secreet veur my langs deur de skuufdeuren. ,,Ik mat even rap, hjer.”, sneert ze my temjitte. Ik steur my d’r niet an. De dag is toch al weg. En ik hew ook wel ‘s ‘t idee dat d’r met opzet zin misbrúk maakt wurdt fan ‘vermeend’ overskot an frije tiid dat ‘n WAO-er hewwe zou. ,,Hy hewt anders toch nikst te doen, hy kin wel even wachte.” Nee, inderdaad. As we su met mekaar omgaan kom ik ook niet veerder dan die tweu rotterige, k*tboutsjes.

Maar goed. Ik hou my in. Dat lukt nou nog maar, dan..: Dat frommes hewt haar hele dossier dér behandeld an de balie en dan denk ik dat ik an de beurt bin. ,,Sorry, ‘t spiit my. D’r komt ien binnen op de spoedlijn. Hawwe jo in momintsje?” ,,Tuurlik.”, ség ik ook nog. Maar d’r vlak achteran meld ik de telefoniste toch even dat ze my beld had, ik niet haar. En ik gaan maar weer even zitten.

Dér staat de ambu ook al veur de deur. ‘N oud struuk was met de fyts teugen ‘n auto kletst. Ondersteund deur tweu ambubroeders werd ze naarbinnen leid. ,,Jo belje nog mar ‘n keer.”, roep ik over de meute heen: ,,Ik naai weer út. Ik hew wel wat anders te doen. Tweu lullige boutsjes vastdraaie byveurbeeld.”

Ik kom thús om eerst mar ‘s te controleren of ik zelf ook fout was met de afspraak. Maar nee, ik had dat goed noteerd op de kalender. En ik lucht myn hart by myn liefste: ,,Eerst koffie en dan gaastou mooi weer met dyn projectje bezig in dyn hok.” Su belt die doktersassistent ook weer en myn liefje nimt ‘m maar even an: ,,Moarn kin net trochgean? Oke. Ik jouw ‘t troch. Volgende wike is hy d’r wer. Oke. Do.” ,,Dokter is siik, Harmen. ,,Geansto aansen nog even om kado’s?” En dér skiit ik út myn slof.

,,Ik mut na vieren ook nog de halve soulder ontrûme veur die mannen die ‘t dak isolere. Wér denkstou dat ik de tiid weghaal, lieve skat? Ik bin werkelik an nog niks fan myself toekomm’n fandaag dan behalve die súterige inbusboutsjes.

En ze wille ook nog nietiens los!

De groeten,

Harmen Poortman

(Normaal kin my dat niks skele mar, dit is niet myn eigen wil. ‘T resultaat sil prachtig weze want, ik sien heus wel dat die mannen moai werk levere mar, je leven staat op ‘e harses. In ‘t verleden hew ik al ‘s actief weest in de Huurders Vereniging Dongeradeel om disse plannen te motiveren aan huurders fan Thús Woanen mar, die club is ook barsten. Dit is ‘n groate anslag op de privacy van de huurders en ik kin my veurstelle as ‘n renovaasje te lang duurt dat, ‘r dan echtskeidingen plakviene. Ik wéns u allen fijne feestdagen.)