Operaasje ‘Teen’. De narcose: Ik heet gien Johan!

(Column) DOKKUM – Bliid dat ‘t achter de rug is. Operaasje ‘Teen’ hewt wel wat voeten in de aarde had kom ik nou achter terwijl ik dit veur jim skriif. ‘T was ‘n dagopname dus je suuden ségge: ,,’N fluitje van ‘n cent.” Is ook su maar, je late hier thús de boel in ‘t ongewisse, hè. Selfs oanze Loeksen, de kat, kwam vanavond by my sitten. Doet d’r anders nooit. En Rik gaat nou alles veur my doen en halen as ik wat noadig bin. Natuurlijk hewt hy ‘t nou ook aan de poat en hy maakt dan van de duploblokken ‘n soart van loopkrukken. ‘T tekenpapier is syn verbân.

Kinst toch sien dast van waarde bist in ‘t gezin, hè. Ze kinne niet sonder je, al ségge ze van wel. Ik hew van de week nog de dreiging naar myn hoofd kregen dat ze liever hadden dat ik ‘n week vurt bleef in plaats van ‘n dag. Maar ze komme d’r wel op terug hoor, as ze overal allinich met rédde mutte.

Maar ‘t was goed veur mekaar hoor, in ‘t MCL. Goed team van de beste chirurgen van ‘t land. Jaah, ze zeiden: ,, Dit is de teen van Poortman. Das niet sumar ‘n teen.” Maar toch dacht ik vlak veur de operaasje dat ze niet goed by hun hoofd waren. ,, U kwam voor ‘n amputatie, meneer de Vries?” Noh dan skrikst dy toch lam? Ik lég die man út dat ‘t om de rechter middelste teen gaat. Sil ie ‘n pijl tekene op de linker. En meer van dat soart dingen.

Binne we op de Ookaa: ,,Nou, dan zal ik u even ‘n ruggeprik toedienen.” Dat was niet de afspraak. Ik suu volledig onder zeil. Ik ség dat dus. ,,Ooh, nou dan moet ik even zien of we hier nog wat van dat narcosemiddel hebben. Dat dienen we dan toe via ‘t infuus. In het begin voelt het net of zit je flink aan de borrel.” ,,Noh”, zei ik: ,, dat vien ik niet slim. ” ,,Nou, daar ga je. Tel maar even tot tien, Johan.” Ik skrik my weer ‘n hoedje. En met alle kracht die ik letterlyk út de toanen trek wil ik wel raze en bolte dat ik Harmen bin maar…

Te laat. Ik droom op dat stuit allinich nog maar over die amputatie wér die eerste arts-assistent ‘t over had. Misselike droom, werkelyk waar.

Maar, ‘t is goed komm’n. En ik wil ‘t MCL in haar geheel ‘n groat compliment geve. Eilykst al veur de derde keer. Myn heupprothese hewwe ze dér hiel goed set, myn dochter, Lynn is dér vorig jaar geboren. Vraag myn frou maar hoe goed ze ‘t dér had hewt. En nou weer. De zorgen omtrent dat klein toantsje waren veurtreffelyk.

Goed Weekend,

Harmen