Jonguh jonguh jonguh, achtien keer by die verrekte Posthoorn langs. Omdat zy d’r zat.

Profielfoto(Column) DOKKUM – Ja jong, werkelijk. De kop op onweer. Ik hew knopen in myn hoofd en dan gaan ik altyd even ‘n blok om op de Almost Harley. Even die kop leeg. But everybody ‘s gottta Outlaw in ’em. En ik wist dat zy d’r zat. Maar ook omdat ik sommige ménsen d’r even van overtúge mut dat ik baas bin in eigen hús en dat ‘n ander niet veur my bepalen gaat dat acht kisten bier in de week veul ste veul binne. 

En dérom riid ik ‘n blokje om op disse vrijdagavond. Koopavond dus, extra druk in Dokkum. Dan kin ik liek as die jeugd in die optunede golfkes type tweu wel even boulevardriide by de Posthoorn langs. Die jong bazen riide dan vaak dér del omdat, hun skatsje dér zit. Ik bin d’r wel achtien keer langs reden. En al bin ik drieenveertig, ik hew krekt ‘n nije útlaat. Wel ‘n imitaasje maar, hy blinkt as de keutel van ‘Mister Sing a Song’. Die was nergens te bekennen op ‘t terras trouwens. Ik denk dat ‘r in Lissabon zit. Veur Waylon. Anyway. Ik bin de patser veur de Posthoorn. En ik steel de show.

Ja echt, jong. Mooi even toere op de brommer en alles vergete. En dan siest ze op dat terras denken: ,,Nou alweer? Hewt die kerel niks anders te doen? Kin die niet even aan ‘t werk gaan of su? Wy sitte hier an de bitterballen en ‘t bier en die brommer stinkt as de siikte naar benzine. Laat ‘m even opcrosse.”

Mar gienien hewt ‘t in de gaten. Ze denke allemaal dat ik indruk make wil op hullie. Op die gasten die dér sitte te súpen van hun weekloantsje. Ondertussen hew ik even wat fotografen sproken die de elfstedenwandelaars opwachtten. We kwamen d’r met sien allen wel op út dat ‘t skrikbarend stelt is met de betrouwbaarheid van ‘t college van B&W van Dongeradeel. D’r was ien fotograaf die my op de man af vroeg hoe ‘t met my ging na al die aanvaringen met ‘t gebiedsteam van Noardeast Fryslân. Ik hew toen seit dat ‘t goed ging en dat ik in elk geval deur hew dat ze hier liever relaasjes naar de sodemieter helpe dan dat ze ze rédde. Hy keek my fragend an en ik vulde aan met de opmerking dat d’r dan personeel op ‘n gezin zet wurde kin die de pgbtjes leeg trekke kinne. De bek viel ‘m open van verbazing. Maar ik stelde hem drekt gerust: ,, D’r binne al tweu medewerkers overspannen. Dat kin komme omdat ik ze de waarhied anskreven hew. Of ze komme d’r achter dat ze te oud wurde veur hun werk. Ik weet ‘t niet.”

Ondertussen bin ik myn weg weer aan ‘t vervolgen op myn Almost Harley en valle de meeste puzzelstukjes veur de mail richting de buurtvereniging langzaam aan mooi op hun plak. En ik geniet van de verwoestende blikken op ‘Mister Sing a Song’ syn terras. Ik reed niet veur ‘Mister Sing a Song’ langs die Posthoorn maar, omdat zý d’r zat.

En as ik de káns kreeg ging ik graag ‘n kear freemd met haar.

Oeh, wie suu dat wéze? Hè?

Fijn Weekend,

Harmen Poortman