Ik verrek van de pijn maar, ik probeer de fleur erin te houden.

(Column) DOKKUM – Van de week las ik ‘n column op Facebook van Elly Smit (Link naar haar profiel: Elly Smit). Een perfect geschreven verhaal over hoe een alleenstaande moeder in de bijstand zich goed redt ondanks de vooroordelen en misplaatste verwijten die ze naar haar hoofd geslingerd krijgt. Ook maakt ze even goed duidelijk dat iedereen in de bijstand kan raken door al dan niet zijn of haar eigen schuld. Elly heeft er niet om gevraagd en had voor die tijd ook een heel ander en mooier ‘lijkend’ leven.

Zo’n vergelijkbaar verhaal kan ik hier ook wel optekenen maar, ik probeer de fleur erin te houden. Niet iedereen wil het horen dat ik als kind m’n heup heb gebroken. Niet iedereen kan het wat schelen dat ik daar psychisch door in de knel ben gekomen. Ook niet dat ik uiteindelijk pas na 17 jaar een kunstheup heb gekregen. In die 17 jaar heb ik net zo goed gewerkt , zowel vrijwillig als betaald en natuurlijk heb ik mijn premies betaald. En anders volgde ik wel onderwijs. Maar niet iedereen gunt mij een Wajonguitkering.  Ik zal daar rekening mee houden.

Dat ik op mijn facebookprofiel adverteer met het digitaliseren van oud beeldmateriaal roept vragen op. ,,Hoe kan dat nou? Hij is toch afgekeurd? En waar betaalt hij die brommer van? ‘T is een veel te chique brommer voor zo’n nietsnut. Daarnaast hebben ze ook een auto. Dat kost wat. Hij verkoopt ook fietsen. En aan het einde van het jaar oliebollen. Voor €0,60 per stuk met of zonder krenten. Hoe zit dat? Het lijkt er ook op dat hij geweldadig is in huiselijke kring. Er heeft vier keer een ambulance voor hun woning gestaan.” Dat er op andere basis medische noodzaak was kan bijna niemand zich voorstellen. Ik heb mij wel even mogen verantwoorden voor een stevig tribunaal. Maar ook hier zal ik rekening mee houden.

Gisteren heb ik m’n studio op de zolder moeten ontmantelen. De woningbouwvereniging gaat onze woning renoveren en het dak isoleren. Dat zou eerst in maart volgend jaar maar, door de weersomstandigheden van heden dage lopen ze voor op de planning. Dat houdt in dat wij in week 49 dit jaar aan de beurt zijn. Alles wel!

Dat brengt hier reuring in de zaak. Van dat minimale wajonkie heb ik onkosten gemaakt voor een reclamecampagne op de lokale kabelkrant. Dat betekent dat ik net op werk zit te wachten in de laatste maanden van dit jaar. Daar gaat m’n eindejaarsbonus, zou je denken. Ik vraag de woningbouwvereniging naar een kamer in een leegstaande woning hier in de straat. Daar wil ik dan gaan werken. En dat mag. Heel mooi geregeld. Die verhuizing regel ik zelf wel. Alles van de zolder twee trappen naar beneden, naar het huis verderop in de straat en dan weer een trap op. Ik denk wel 22 keer.

Met het resultaat dat ik gisteravond half gebroken in de ‘Laat mij met rust-stoel’ voor youtube hing. Die kunstheup is nu dus aardig overbelast en daar houd ik dagen tot een week knap last van. Een zeer gespannen hamstring, pijn in de lies zoals een liesbreuk, doordat de heupen in de 17 jaar vergroeid zijn ook last van m’n onderrug en dan de prothese nog te ontsteken in het eigen bovenbeen en bekken. Ik verrek van de pijn maar, ik probeer de fleur erin te houden. Ik gebruik een paar biertjes als pijnstiller en weet dan dat ik redelijk slaap. Vanmorgen was dat duidelijk te zien in de waarden na de meting bij de sportcoach. Het visceraal vetpercentage was aan de hoge kant. ,,F*ck it.”, was mijn redenering: ,,Je kan niet van mij verwachten dat ik na elke gedane arbeid een doos Diclofenac of Iboprufen opkauw. Dat is ook niet goed voor de lever.”

Maar dat is wel de praktijk. Of ik werk net zo hard als alle andere nederlandse arbeiders en binnen vijf tot zeven jaar is mijn heup naar de filistijnen of ik ga m’n eigen gang en probeer binnen mijn mogelijkheden en de ruimte die het UWV biedt te participeren op de wijze die ik hierboven beschreef.

Die zolder van ons is vrij van obstakels en de bouwvakkers kunnen er hun werk doen. Ik heb een goed alternatief voor m’n werkzaamheden. En inderdaad verdien ik daarmee. Maar aan wie is het eigenlijk om te beoordelen of ik dat wel binnen de marges van het UWV en de Belastingdienst doe? Is daar niet een arbeidsdeskundige, keuringsarts of belastinginspecteur voor aangesteld? Of doen die hun werk niet goed? Werken die het frauderen met uitkeringen in de hand? Ik weet wel zeker dat die profesionals precies weten wie een loopje met hun neemt en wie niet. Ik denk eerlijk gezegd dat het stemgedrag van de nederlanders ervoor zorgt dat de Haagse politiek de werkzaamheden van deze artsen en deskundigen zo moeilijk maakt dat, zij het ook niet meer goed kunnen doen in de ogen van diezelfde stemgerechtigden.

Ik gun iedereen een plezierig en pijnloos leven. Ik vind het prachtig om te zien hoe jonge mensen hun carriëre opbouwen van jongs af aan en hoe zij doelen bereiken die ik jammer genoeg niet altijd kon halen. Toch heb ik ook werk gedaan waar mijn en andere kinderen van dromen. Dat zou je misschien niet denken maar echt, ik heb m’n plicht gedaan en m’n doelen bereikt. Met veel plezier, heel veel. Dat het nu lijkt dat ik het makkelijker heb dat, is een conclusie die door personen om mij heen getrokken wordt. Ik zie het vanzelf wanneer die mensen zelf vlak na hun pensioengerechtigde leeftijd hun heup breken. Dan zullen ze hopelijk ook nog zeventien jaar verder leven. En misschien nog wel langer. Ik gun het ze.

En probeer dan ook maar eens de fleur erin te houden. Ook al verrek je van de pijn.

Harmen Poortman