Griep overleefd? Dan weest nou wérom ik met dy trouwd bin

(Column) DOKKUM – Noh, ‘t is overwaait. De griep. Úteindelik maar tweu dagen last van had maar ooh, wat hewt ze crimineerd. En echt, ze hewt van die tweu dagen ien complete dag op béd leit. Maar dat mag. Dat doen ik ook as ik siik bin. En dan krije wy mann’n d’r toch van langs! ,,Astou ien snotsje overdwars in de noas hewst geefstou dy al over. Ansteller.”

Maar nou hew ik haar even ‘siik weze’ laten. Ik hew zorgd dat Rik skoan en fris op skoal verskenen is en dat beide kienders goed te eten kregen. Rik vond zelfs dat ík by Lynn wél de bôle in ‘t bekkie kreeg in tegenstelling tot mem. Nou, ‘n groater compliment kinst as vader niet krije toch? Ik wuu de boadskappen ook wel hale maar dér kreeg ik dan gien vrijhied in. En d’r heerste rust in de tent. Gien geskreeuw en geraas van de kienders. Mooi speule en met rust late. Al met al hew ik deen wat ‘n echte papa betaamt. En dan kin d’r wel ‘s wat hagelslag onder de tafel léggen blieve ja. Of d’r légge ‘n paar sokken en ‘n onderbroek onder de tafel. Of de vloer plakt wat… Jah, dat kin…

So what?. As jou as frou miene dat je onmisbaar binne veur ‘t gezin en dus noait siik weze kinne dan, mut je dat ook niet doen. ‘T was zuwat lunchtiid op disse sundag. Ze had ‘t gehak veur de soep vergeten met de boadskappen dus, dat ging over. Tsja, dat krij je as je je man niet even gaan late. Maar we hadden twintig eiers in de koelkast want, die had ze dubbel haald. Jah, dér had ik wel veur zorgd. Ik ging d’r stiekum wat vanút dat ik wel bedankt wurde zuu na bewezen diensten. Maar dér hew ik my wat in vergist. We hadden beide wel zin in ‘n útsmieter maar, wat my betreft kon dat nog wel even wachte.

En verdorie: Om stipt twaalf uur begon ze al te seuren: ,,Silst ook nog wat eiers bakke of, mut ik dat zelf doen?” Tweu dagen gien eten had. Jah, dan krij je de honger wel in ‘e hals. En vurt ook weer praatsjes. Ik haaste my niet. Toch bin ik wel an de gang gaan. ‘t resultaat: ,,Gossie, wat lekker. Su kinst ze ook wel servere in de Koffiepot hier in Dokkum.” Kiek, dér gaat ‘t om. Astou oans mann’n wat gewurde laast dan hewst ”t meeste profijt van oans. De liefde van de man…? Pfff, krekt as de liefde van de frou.

We hewwe even rustig praat. En ze snapt nou ook wel dat as ik veur de húshâlding opdrave mut dat, ik dér dan ook best met réd. Maar dat ik hier en daar dan wel ‘s wat vergeet. Of oversla. Met zin oversla omdat, iets anders dan myn prioriteit verdient. Ik hew haar wel prezen om hoe goed zý is in ‘t húshâlden. Veural as ze níet siik is. Dat ze d’r goed systeem in hewt. En dat ze su goed poetse kin… Dat ik dat niet kin. Dat ik ook liever hew dat ze noait weer siik is. En dat dat dus ook de reden is wérom ik met haar trouwd bin.

Veerder is ze ook wel líef,

Harmen Poortman