De Pondarosa in Dokkum: Stappers van toen, skatsje van toen.

(Column) DOKKUM – Tsjonge jonge, wat skitternd gusteravond. De Stappers van Toen in de Pon in Dokkum. Afladen! Su vol die tent. Men had rekend op tweuhonderd man, d’r waren zeshonderd. De útsmieter glunderde d’r over. Geweldig! En su leuk om even die ouwe vergane glorie weer te sien. Ik hoopte ook stiekum op de komst van die ene meid van vroeger. Ik hew toen destiids ook met haar dânsd. Nee, niet stiekum. ‘t kon oans vroeger niks skele hoe we dânsten.

Ik hew nog wat munten over. Die hew ik vanmorgen myn frou vol trots sien laten: ,,Siest nou wel dat ik niet su’n súplap bin? Ik kin wel ‘s vaker even vurt, of niet skatsje?” Eilikst wete we allemaal wel dat om half ien ‘t bier al útverkocht was. Maar must even nagaan: Dér liep gusteravond alle soarten vertegewoordigers van NL deur die tent. Een dokter hew ik sien, alphahulpen, gastouders en kienderopvangers, maatskappelik werkers, raadsleden, hulpdienstmedewerkers, brandweermannen en vrouwen, zusters, begeleidsters van beskermde woanvormen en zelfs ‘n notaris! En dan is om half ien ‘t bier op! Eilikst ist skandalich! Wethouwer Pytsje de Graaf had hier allang op ingriipe mutten. Maar ja, die zag dit tweu maanden leden al ankomm’n. En dan toch niks ségge, hè? Ik verwacht nog ‘n kear ‘n moasje van wantrouwen.

Dit is toch niet te verkopen aan ‘t thúsfront. Of wel dan? Hoe mutte we oanze kienders nou ‘t goeie veurbeeld geve? En dan kwam d’r ook nog su’n advocaatsje naar my toe toen ik die foto maakte die hier boven dit artikel pronkt: ,, Ik wil niet op facebook. Wil je die foto wel even onmiddelijk wissen?” En dan suwat myn telefoan út de hânnen ramme, ‘t stuk onfatsoen…

Ze had dér wel werk in de Pon trouwens. De ien lag nog meer in ‘n skeiding dan de ander. En dan suudest denke dat al die singles dér terplekke wel weer ‘n skarrel viene, maar nee. Wat zit die frouenhânnel dan op slot op disse leeftiid. ,, Wat tinkst wat de bern d’r fan sizze as ik fannacht net thús kom? Ik krij allinich nog maar meer gedonder as myn ex no sjocht dat ik mei in oar nei hûs gean. Nog meer advocaten achter my oan. Haw ik gjin sin yn.”

Neen, dat wil dan niet meer, even snel switche van skatsje. Vroeger kon dat niks skele wér je naast wakker werden maar, nou wel. Myn skatsje van vroeger was d’r úteindelik ook. En ik mut ségge: Dat blieft ook ‘n skatsje van vroeger.

Goed weekend,

 

Harmen Poortman