Code oranje. Frouen en buienradars. ‘T is krekt intuisje.

Onweer(Column) DOKKKUM – Twee uur vannemiddag. Ik sien op buienradar. En dér komme rooie plekken richting oans moaie stadsje. ,,Skat, we krije eind van de middag onweer. Code oranje.”, roep ik de kamer in richting myn liefste. ,, Éh nee juh, waait allemaal om oans heen. Hew ik al lang sien op de buienplaneet.” ,,Dus ik bin gek?” ,fraag ik met ‘n zucht. ,,Buienradar is ook gek?

Half vier vannemiddag: ,, De buren gaan te fietsen. Ik waarskuw ze veur de buien die d’r ankomme. ,,Ach nee myn jong, gaat om oans heen.”,krij ik in ‘t grunnings toesmeten over de skutting. ,,Dou hewst ook al su’n zonnige buienradar as myn frou. Wér kinst die krije? Ik wil ook su’nt.” En even begin ik ‘r in te geloven as ik nog ‘s kiek op mýn buienradar. ‘T liekt of krúpe de buien links en rechts om Dokkum heen.

‘N kwartier later ververs ik toch de app veur de wissighied. En echt heul dúdelik te sien dat d’r binnen tien minuten ien hiele groate, rooie pluk boven op Dokkum leit. ‘T rommelt ook al in de verte dus, ik gaan myn gelyk halen. ,,Nou, wér binst nou met die zonnige radar? Sneek staat al blank, Drachten is onderlopen en dou wilst bewere dat hier in Dokkum de son skient?

Ondertussen komme de buren weer thús: ,,’T liekt toch los te gaan, Poortman.” Ik haal ‘n keer adem en blaas met ‘n hoog sicherheitsgehalte de lucht weer út. ,,Ik wist ‘t wel.”, murmel ik zachtjes.

Maar inmiddels is ‘t half acht. Myn frou laat lichtelik op ‘n zachte sarcastische toan wete dat ‘t droog is búten. Ik kiek weer op de buienradar. En in ‘n soart van ongesteldhiedsvorm veur mannen laat ik hore dat ik zwaar ontevreden bin. Hier in ‘t noardelikst puntsje van oans goddelike Dokkum hewt ‘t ien keer flitst en drie keer wat zachtjes rommelt. De tegels binne al weer droog. Alsof ze nat weest binne, dan. Dér staan ik dan te beweren dat ‘r niks betrouwbaarder is dan Buienradar.

Code oranje. Frouen en buienradars. ‘t is krekt intuisje.

 

Harmen Poortman