Admiraliteitsdagen Dokkum 2018. Want, ‘t is Waylon….

41303818_1061314680712316_3961583022427340800_n 41155311_1061314714045646_2271551608070340608_n 41158209_1061314740712310_1905982988475170816_n 41162393_1061314654045652_6840986199255941120_n 41223341_1061314940712290_6931884620820512768_n 41298062_1061314810712303_4081032350761222144_nDOKKUM – Ik zit thús veur de smartkieker op de tweede dag van de Admiraliteitsdagen. Perfect beeld en gelúd verzorgd deur de vrijwilligers fan RTVNOF. Petje af, jongelui. Op buienradar kin ik sien dat ‘t nagenoeg droog is in de stad en dan denke jim natuurlik: ,,Dan gaast dér toch heen? Want, ‘t is Waylon die dér optreedt!”

Nee jongens, ik zit hier bést. Biertje on the side (citaat van Marcel Faber) Kids braaf op béd, al mut ik dér straks wel even ‘n beker jogie heenbringe, maar veerders best hiero. Ik bin gusteravond al weest. Toen hadden we Lee Towers, Tonnie Christiaans, Syb van der Ploeg en Elske de Wall. En ik bin natuurlik heul coulant ten opzichte fan myn liefste. Zij is dér nou wel op ‘e Syl. Want, ‘t is Waylon…

Dat is wel best dat ‘t Waylon is. Begryp my goed, ik vien Waylon ‘n topartiest. En ook vanavond vond ik ‘m yzersterk in syn optreden. Veural wat hy zei na de eerste drie nummers, syn introductie: ,,Ik hou het kort. We gaan muziek maken. Daar zijn we ook voor gekomen.” Ik denk: ,,Hy hewt de noardeast fryzen wel skoaten.” Die mut je niet probere te bewegen tot meedeinen op nummers die hier eilikst wat ‘boven dokkums’ binne. Aan ‘n doad paard mut je niet trekke. Hy hewt ‘t slim aanpakt en verfolgens ‘n goeie show draait. Want, ‘t is Waylon. Bedankt.

Dan kondigt op dit stuit Hans Postma André Hazes aan als derde artiest op dat fenomenale podium boven ‘t Klein Diep. Dér bin ik niet zu onderste boven fan maar, we sille ‘t beleve. Myn nederlands(talig) is niet su goed. Myn lieve is ook niet echt fan fan him. Meer fan Waylon maar ja, welk wiif is dat niet? André opent… probeert ‘t publiek met te krijen maar,… dat valt niet met. Met bloed, zweet en tranen.

We binne te nuchter hier. Niet gauw fan streek, niet gauw fan oans stuk. Maar hy rédt ‘t… ‘ Want, zij gelooft in mij…’ en ‘Kleine Jongen’ knalle d’r út. ‘T slotnummer ‘Leef’ wurdt ook goed met songen. Maar heul veul ménsen kinne de tekst ook niet. Dat nederlands(talig) is by meer ménsen niet fan hoog niveau. Kinst toch sien dat wy niet by de randstad hore.

En zelfs Waylon komt ‘r niet zonder kleerskeuren fanôf. In de pauzes fraagt oans Hans veur de televisie tweu dames wat ze d’r fan vonden. ,,Net sa hiel geweldig. Hy hie d’r wol wat meer sfeer yn bringe kinnen.” Ja tuurlik! Hy had met jim sjánse mutten. Jim út ‘t publiek trekke mutten en ferfolgens jim op ‘t poadium ‘t hof make mutten. Tsja, dér is hy niet in trapt. Hy is gien Miss Montreal die fan ‘t podium in een boat springt om ‘t publiek los te krijen. Hy is niet gek. Nee, ik blief d’r by: Gien geseur, gewoan ‘n goeie show delsette. Chapeau.

Nou hoop ik wel dat myn skat fanavond ‘t pad naar hús weer viene kin want, ‘t is wél Waylon…

Harmen Poortman