Wat ‘n dag…

(Column) DOKKUM – Tsjonge jonge, wat ‘n dag. Wel ‘n mooie maar, wat ‘n turbulentie. Ik waag my nooit weer aan ‘t thema ‘Skeiden’. Ik nam de stelling in dat mannen altiid de gebeten hond binne in dergelyke situaasjes. Ik doen dat nooit weer. Onder stevig debateren hew ik besloaten de tekst te verwijderen. En de ganse dag hew ik omkeken in de stad of ik ook achterfolgd werd. Maar begriip my goed dames: D’r binne ook echt hufters by, hoor. Dér sil ik niks fan ségge. Ik bespeur alleen wel dat dit ‘n materie is wér je niet ankomme kinne zonder d’r kleerskeuren van op te lopen.

Om de verwieten van myn kant richting de froulje wat weg te nimmen, wil ik ook opmerke dat wy mannen ook wel degelyk profijt hewwe fan de frouen. Met oanze hiele húshâlding bin ik fannemiddag de stad in weest en hewwe wy genoaten. Ik kwam met dat goeie veurstel om de stad in te gaan. En dan siest de reflexie fan myn lady: Glundere fan oor tot oor met in de buikdraagzak haar kleine meid. De kleine jonge die d’r omheen drentelt en ik in de vadersrol maar groat doen. ‘N nije Bliksum Mc Queen veur de kleine man en ‘n bak koffie by de Hema.

Dér flûstert  myn lieve in ‘t oor dat ik morgen op vaderdag goed verwent wurde sil. Spannend! En as extra verrassing kwam Ids Jousma nog met de kers op de taart. Een bliksum Mc Queen-film fan Pixar. Op dit stuit zitte Rik en ik helemaal in ‘t verhaal.

De kleine meid is al wosken en leit al op béd en alles is tot in de puntsjes veurbereid. Mem is naar ‘n vriendin en de papfles hewt Lynn al had. Dat mut ook seit wurde. Froulje binne veur oans ook onmisbaar. En vaak hewwe wy disse dan ook ûtsocht fanwege haar kwaliteiten. Die sien wy heus wel.

De eerste zin van myn pittige stuk gusteravond ging d’r over dat ik my op gevaarlyk terrein begaf. Dat hewt blieken deen. Ik sil ‘t niet weer doen ladies. Dan sien we toch even hoe de rolverdeling in feite is.

Fyne avond,

Harmen