Vanavond volle maan. Maar ik hoef nergens op te rekenen, denk ik.

Volle maan 3 Volle maan 2 Rik sleutelt aan auto(Column) DOKKUM – Ik zit klaar. Veur ‘Goeie tyden’. Niet dat ik dat leuk vien om te kieken maar, ik hew gien keus. Voorôfgaande sien ik nou naar de Jumboreclame… ,,Als je slim bent… doe je de kraan dicht. Kun je veel besparen… Als je slim bent.” Kin jim die? Juust, irritant. Das krekt su as met die GTST.

Sjors is vervangen deur een andere Sjors. Zit hier rechts van my myn wiif: ,,Dit is niet een leuke Sjors. Ik vind de echte mooier.” Dat vien ik ook maar, dat ség ik niet: ,,Niks mis met disse Sjors. Die andere was ik op útsien. Lekker ding, disse.” De lady naast my pakt de afstánsbediening en voert ’t volume op. Dúdelyk.

Das krekt su as vannemorgen. Ik kondig an dat ik snert gaan maken. Dat betekent dus dat ik vandaag erwtensoep maak en dat ik dat een nacht staan laat. Dan is ’t snert. Veur ’n ieder die dat nog niet wist. Maar dat betekent dus dat ik vandaag wél erwtensoep ete wil. Komt vannemiddag myn frou met de pientere opmerking: ,,Sil ik de spagetti van eerguster dan maar opwarme vanavond?”

Neen lekker. Moest ze vannemiddag even vurt met haar vader. Dus ik bin thús met de kienders. Dan gaat ’t ‘my way or the highway’, of niet dan? Dus Lynn leit haar skoanhiedsslaapke te doen en Rik sleutelt an syn Bliksum Mc Queen. De skoalen stake vandaag dus we hewwe ‘m de heule dag op ‘e kost. Ut naaide d’r út maar, Rik en ik binne echte maten dus ’t was gesellig. Moeke komt weer thús. Ze screent de vloer by intrede van de living en haar gesicht spreekt meer dan boekdelen, veul meer. Maar dat kin ik ook. En ik kiek haar recht an in de beautifull eyes. Ik win. Ze seit gien woord.

Dan mut ik nog even vurt. Klusje op lokaasje. Ik roep wel zes keer: ,,Goeie.” En wel acht keer: ,,Tot straks.” Maar gien asem. Heulemaal niks. Dér hewwe myn kameraad en ik nou ’n oplossing veur. As we gien reaksje krije dan melde we nog even dat we wat lekkers hale by de snackbar. ,,Voor myself. Want jim hoeve toch niks.” En dan die deur dicht kletse. Snoeihard.

Nee wy wete wel hoe ut mut. Nou ook weer. Zit ik hier te werken. Dit stukje dus skrieve. Is ook werk. Doen ik niet veur de katse viool, wel? Roept die jonge van boven dat ie wat drinken wil. Moeke drekt overeind. Ik laat haar gaan. Tot drie keer toe. By kreet vier flúster ik: ,,Mut ik even heen?” ,,JAH, nou dou maar even. Ik mut altiid alle keren. Ik bin ut zat.” Ik ség zachtjes by de deur van de hal: ,, Dou bist d’r al veur ik út de stoel komme kin. Su rap bin ik niet.” En ik gaan naarboven. De kleine man mut pisse. ,,Gauw naar beneden. En dou weest ook wel dastou dér niet veur hoefst te roepen.” ,,Papa, dat roepen komt van m’n televisie. Dat is Spons Bob die dat roept.” En dat klopt dus, ik zet syn televisie wat zachter.

Weer ’n probleem oplost. Maar ik sien nou út ’t raam dat ’t volle maan is. Nou ik dit skreven hew hoef ik nergens meer op te rekenen, denk ik.

Weltrusten,

Harmen Poortman