Riemkes van ’n kienderzitsje make. Onvoeg! Maar we krije ’t wel klaar.

(Column) DOKKUM – Myn skat wuu fannemiddag even naar haar heit, met de kleine meid. Maar die groeit as koal dus d’r moest ’n vervolg komme op de maxicosi: Zie foto. Moeke had wat skoard op ’t internet maar ik weet nou ook wérom. Op de foto staat ’n gloednije maar wy hadden ’n projectje. De riem zat goed in de knoop. Maar goed, ik bin daddycool, joe know?

Natuurlijk moest dit weer op ’t laaste moment. Een uur van te voren komt ze d’r metaan. Allereerst gaat ze met dat apparaat vlak veur myn stoel op de grond zitt’n zudat ik sien kin wér ’t misgaat. En as ik dan ’n opmerking maak dan komt die slangetong naar voren.

,,My niet meer frage.”, sneer ik terug en ik kiek naar de klok: ,,Wenneer wilstou dér weze?” ,,Veur vieren. En ik brúk die maxicosi nog wel ’n keer.”, murmelt ze. Met de kop op onweer vertrekt ze. In ’n verwarmde auto wel te verstaan want, ik had ‘m al even anslingerd met disse snieëtroep. ,,Nimst wel even dyn telefoan met want, dou kinst vastrake in de snieë hè? Dag, lieverd. Tot straks”, Ik hou my veerder wyselik stil en kiek of ze de straat al út is. Jah, en ik pak dat kienderzitsje d’r weer by.

Nou kin ik niet ’n foto make van hoe ik ‘m maakt hew want, de lady hewt dus vermoedelik myn toestel metnomm’n. We hewwe elk dezelfde, vandér. Maar nim maar fan my an: In tien minuten had ik ’t klaar. Hy staat hier klaar veur as ze aansen thúskomt.

Kwestie fan geduld…

Harmen Poortman