Ongesteld. Standvastig, vastberaden en zelfverzekerd. Maar toch hew ik verloren.

Teen Kachel2 Werkblad Werkblad1(Column) DOKKUM – Ik kon myn draai al niet viene disse week in myn eigen keet. Op ien of andere manier was d’r gien plak veur my in de herberg. En dat lag niet aan my, dér was ik wis van. Alles wat ik dee of zei was verkeerd. Ik kon ‘t niet goed doen. Ik werd dér gremietig van. Zu ook gusteravond.

Al ‘n week vaart de lieve skat op myn kompas as ‘t gaat om Rik an ‘t eten te krijen. Ik bin dér resoluut in: ,,Vandaag ete we eerdappels met wurtels en ‘n gehaktbal. Wilstou dat niet ete? Dan kinst naar boven gaan. En dou komst niet eerder weer naar beneden as dastou van plan bist dit op te eten.” Resultaten behaald in ‘t verleden biede in dit verhaal wél geraansje. Nim dat maar van my an. Maar gusteravond ging ‘t mis. Ik was veurdat ik ‘t hús verliet even naar de slaapkamer van Rik gaan om him te vertellen dat ‘r dér wachte moest totdat ik weer terug was.

Maar toen ik na ‘n half uurtsje weer terug kwam van myn verplichtingen elders, was de kleine man al beneden. Hij speulde op syn kleed en moeke zat an ‘n peuk achterhús. Ik kon d’r gien touw an vast knope. ,,Hewstou dyn wurtels al op.”, vroeg ik. ,,Nee, maar dat hoeft ook niet van mama. Ik krijg straks ‘n toetje.” Ik was verbaasd maar, op ien of andere wyze deerde my ‘t ook niet. En omdat Lynn achter in de kamer in de tafelstoel zit zapp ik van Peppa Big naar ‘n mooi stuk muziek op Youtube. Dat siet de lady vanaf achterhús blykbaar want dér komt ze an. Ze hewt de fles veur Lynn in de rechterhand en met links zweept ze Lynn út de tafelstoel. Vervolgens ploft ze naast my neer in de bank en krijst: ,,Ik had myn programma d’r veur. Wérom doestou dat d’r veur weg?”

Sien jim wat hier gebeurd? D’r wurdt hier in alle toanaarden van ‘t nederlands en aanverwante talen en dialecten KEIHARD LOGEN. Haar programma was d’r niet veur. Hy stond op Peppa Big en dér werd op dat stuit niet naar keken.

Ik probeer dat hard te maken. Ik vraag ook even in de rúmte wie de smartkieker betaald hewt. Dér gaan ik drekt de mist met in want die is betaald út de gezinspot. Maar dan lees ik in myn geheugen even de kalender die in de keuken hangt. Ik vraag myzelf af: ,,Wenneer hewwe wy ‘t veur ‘t laast deen? In welke week zitte we nou?” ” ‘T wurd my dúdelyk. ,,Gaan dou maar even in ‘t hok zitten te mekkeren.” sneert ze.

Ik weiger. Ik kies d’r veur om naar de zolder te gaan. Dér hew ik nog wel wat te doen veurdat ik in januari aan de toan opereert wurd. Ik mut dér op zolder nog ‘n werkblad make dus ik begin de planken op maat te zagen. Ik hoar al rillegauw voetstappen op de trap: ,,Silst nou even ophouwe? Wie gaat hier om dit tiidstip nou nog zagen? De kienders légge ook op béd.”

Realiseer jim dat ik nog maar ‘n kwartier boven bin en dat de kienders toen beide nog beneden waren, dat ‘t kwart over acht in de avond is en dat ik nog maar vier keer hoef te zagen wat ongeveer nog tien minuten in beslag nimt. Dérna is ‘t plakwerk en dér komt gien lawaai vanôf. Ik motiveer dit ook naar moeke…

Maar ik verlies dit ook. Ik gaan met naar beneden maar, ik wil pertinent niet naar myn hok, The Clinter of mancave. Whatever. Ik roer nog ‘n keer an wérom die jonge van oans van haar de permissie kregen had om naar beneden te kommen zonder de wurtels op te eten. En zu standvastig, vastberaden en zelfverzekerd ik was over myn miening, zu onterecht maar, zeer geslepen en vernynig belande ik toch in ‘t hok. Ik hew ‘t dus tóch weer verloren.

Harmen Poortman