Oans Kluppie! Elk weekend weer. En wy dan?

DOKKUM – Oke…best… We binne een voetballand. Een voetbalwereld kin ik wel zégge. Ut draait hier in de wereld om vrouwen, auto’s en voetbal. En dat samen mut men wel hiel gelukkig make. Ik hew al ’n veurzetsje geven by groatste Cambuurfan van Dokkum op facebook, Sam Elharkati: Ik loop d’r niet warm voor. En meerdere met my niet. Die heule analitische- en discussieprogramma’s op de televisie; ik krij d’r ’n maagzweer van. Begriip my goed, ik bin veurstander van sport hoor. Voor ’n ieder die dér zin in hewt en ’n ieder die dat útoefene kin. Ut sil vast bydrage aan ’n gezonde basis van leven.

Maar ik hew wel ’s ’t gevoel dat de sportende burger zich niet realiseert wat voor spiegel je ’n beperkte of gehandicapte medeburger veur houwe. Niet allinich in je omgeving maar, ook de zendtiid van de radio en televisie. Dou kinst d’r soms hielendal niet om heen: Alle zenders sport!

Ik hew zelf heul veul problemen had met myn linker heup. Das gelukkig goed aflopen en ik kin my d’r goed met rédde. Maar teamsporten kin ik niet útoefene. Á omdat ik groate risico’s loop met blessures en B omdat ik de zwakste skakel weze zuu in ’t team. Dan gaan je denken aan individuele sporten… Of aangepaste sporten. Dit hewt my allinich maar meer pyne oplevert. En zu staan d’r meer ménsen te kiiken langs de lyn. En wat hewwe ze ’n verdriet. Inwendig verdriet, dat gienien siet.

Want de wil is d’r wel. Maar wat is die spiegel hard.

Dit geld ook veur de bezoeken aan byveurbeeld een Ziggodome of Arena veur een mooi concert. Veur ’n relatief fit persoan is dit al ’n hiele ondernimming vanút ’t hoge noarden. Laat staan veur jongelui van rond de veertig met de noadiche pyne en beperkingen. Ik gun ’n ieder syn of haar vertier hoor. Maar ut is allemaal wel groatendeels wegleit veur de gezonde en fitte people des lande. Natuurlyk hew ik de successtory sien van Ruud Gullit syn meiske dat gien armen en benen meer had. En natuurlyk mut je vechte om je doel te bereiken. Maar, dat binne de successtories. Kiek d’r maar ’s naast. Dan siest meer verdriet dan succesverhalen.

Hier by de lokale voetbalclub in Dokkum hew ik nog ’s ’n skoftsje probeert een ander invulling te geven aan sporten deur met de camera sportieve beelden te skiiten en keunsten te vertoanen. Helaas kin ik die twee keer drie kwartier niet meer pynevrij volhouwe.

Ik wil niet klagend overkomme jongelui want, ik hew veerder een briljant leven. ’t Ontbreekt my materialistisch en in de liefde ook an niks. We hewwe tweu fantastisch kienders. Maar dit is veur my en veule anderen een groat gemis en ik vien wél dat we hier ’s even by stil staan magge. Want ik hew best wel ’s de balen in. En dat is dan niet omdat ik ’n strafskop mist hew.

Een fyne tweude paasdag toewenst,

Harmen Poortman