Koningsdag 2017: As moeke de beerd in de keel krijt.

Rik met hollandse vlag schmink(Column) DOKKUM – 27 april, koningsdag. We make oans klaar veur een dagje feest en gesellighied. En aangezien ik zuveul mogelyk strijd vermijde wil, beslút ik nog de noadige maatregelen te nimmen. Ien dérvan is ’t inmekaar timmeren van een plankje achter de kienderwagen veur oanze Rik van vijfeneenhalf jaar oud.

Dér had moeke gusteren nog om vraagt. Op de ‘day before’ weet je wel? As je dus hast gien tiid dér meer veur hewwe. Maar goed! Ik vien onder de steigerhouten túnbank twee zwenkwielen en die sloop ik d’r dus tiidelyk fanôf. En zu haal ik út alle hoeken en gatten van myn mancave de onderdelen die my noadig lieke. Zie foto hierboven veur ’t resultaat.

Ik roep Rik om ’n testrit út te voeren. En zu as ik al dacht: Dit gaat moeke niet naar de zin wezen. Ik had ’t nog niet docht of dér komme met de noordwester wyn fanút ’t slaapkamerrút de sacrementen: ,,Ik sien ’t al. Dat ding is te lang. Zu kin ik d’r niet achter lope. Onding! Laat mar zitte!” Hoe ze dat sien kin fanôf die groate afstand. En hoe ze dan ook tekeer gaat. Lees de titel.

Ik verwittig haar van de gevolgen van ’t afketsen van myn goeie bedoelingen. En ik wiis haar op de verplichting die ze dérmet aangaat betreffende ’t terug sjouwen van haar seun as die ’t end in de bek hewt wenneer we weer naar hús wille. Ik plof neder in myn directeursstoel en ik krij met ’n snau van jewelste myn dochter in de arms drukt. Ongeduldig kiek ik naar de klok: ,,We kinne ook thúsblieve. Hier brandt de kachel en ’t is hier ook droog. Buienradar geeft núvere signalen.”

Maar zuas Moeke beslist had vertrokken we om kwart veur twee. Zonder enig gezeur hewt die kleine man van oans lopen tot aan de stad. Dér ’n dikke ijsco veur myn kleine makker met ’n gevoelstemperatuur van plus drie en de noadige rust. Hij is nog even mooi schminkt in ’t altiid gesellige en mooi anklede ‘Hotel De Posthoorn’. En ik mut eerlyk weze: Met de vriendelijke en bemoedigende woorden van Hessel en Roelie Bierma hewt de stoere bandiet ook zonder dat karke en zonder ge-eamel de weg naar hús lopen. De beweging is natuurlyk veur myn goddelyke figuur ook niet verkeerd. Al hew ik Erna van Sinderen, wellnesscoach, nog wel even sproken op de vrijmarkt en zy bevestigde dat ’n búkje op disse leeftiid ook ’t gevolg weze kin van de noadige stress. Logisch. Ooh jaah, Lynn hewwe we eilykst hielendal niet vernommen.

Nou mut ik mar weer ’s even die wielen onder de bank spiekere. Maar das ’n peuleskil, veur ’n vader zuas ik.

Harmen Poortman