Ien week Bakkefean. En tweu kilo liefde

20664785_812040722306381_7420856587183344302_n20526282_811701789006941_4465887341043155973_n 20525889_811700875673699_6494306303568669132_n 20545580_811582682352185_6579083687225910334_o 20620984_812979665545820_570745786827530708_n 20638436_812520472258406_7382479080495699553_n 20728173_814330542077399_1304649112830584891_n 20728009_814295108747609_3565449678800654297_n 20664919_812962508880869_4081694267879461198_n 20663989_812962478880872_7376263419742591484_n 20663766_813382608838859_5706373757155655205_n 20638800_811605755683211_2944417833228634544_nDOKKUM – ‘T is mooi weest. We hewwe ’n fyne fakaansje had. Bakkefean! Su mooi veur Rik. Die had gauw wat vriendsjes. Dat was gauw klaar. En ut onderkomm’n was ook goed. ‘N knappe chalet. Met suwaar een tûnhúske. De Clinter drie punt nul. Ik voelde my drekt op myn gemak.

De vrouw ook. Ik had ook wel in de gaten dat ze d’r even út moest. Ik voel sulks hiel gauw aan. En dat ik dan metgaan in haar plannenmakery veur disse breakout werpt dan ook drekt syn vruchten af. Kiek, ik bin niet ’n groat chauffeur maar ze zag wel dat ik de kop d’r goed by had toen ik by Drachten de A7 opskoaten bin richting Grûnn. Dat gaf de Tom Tom niet an. Maar ik wist ut. En ik blief dan myself, hè. Ik wurd niet anders van dat soart dingen. Maar de lady ston’ perplex, dat we binnen drie kwartier op de einbestemming waren.

De skat had op marktplaats nog ’n moai tweudehâns wandelwagentsje veur Lynn skoart. Dat hew ik nog út Haulerwyk haalt. En toen hew ik apart nog even ’n ritsje naar Dokkum deen om wat spull’n thús te bringen want, anders hadden we de laaste dag ’n probleem had om alles in de auto kwiit te kinnen. Dat doen je dan as liefhebbende vader.

Neen, dér kon ik de heule week wel op tere. Ik was de béste Heit van Dokkum. Ook had ik gauw in de gaten hoe ut reilde en zeilde op de camping. Ik hoarde van veer as Rik ruzie had en ik ging d’r in de ogen van moeke op de juuste manier met om. Ook werd ik eert om de goeie beslissing die ik nomm’n had omtrent oans eigen barbeque. ,,Die mut met!”, had ik seit. Ut was ’n útkomst want by ’t húske zat niks. Weer ’n pluspunt.

En dat ik natuurlyk elke morgen om kwart veur zes myn plankingsessie útvoerde met kloften campinggasten op ’t sportveld. Dér hew ik harten met stoalen. Veural van die ouwe gepensioneerden die ’n kwart van ut jaar veur de eigen stacaravan zitte te vreten en te súpen. Ja zelfs nou we thús binne hew ik d’r nog profijt van: Ik hew my gustern woagen en ik bin tweu kilo ankomm’n. Maar dat kin haar niks skele! ,,We hewwe ut mooi had.”, seit ze: ,,En dér gaat ut om.”

,,Das gewoan tweu kilo liefde.”, ség ik dan maar.

Harmen Poortman