Hormonen of niet, dou komst my niet veurby.

(COLUMN) DOKKUM – Half zes vanavond: Myn ogen valle dicht en ik meld aan de overige gezinsleden dat ik na de pannekoeken even ’n uurke léggen gaan. ,,Must miene.”, aldus myn frou: ,, Astou maar zorgst dastou om acht uur weer beneden bist om ut badsje van Lynn klaar te maken.” Normaal laat ik my zu niet behânnele… dus nou ook niet.

Na een klein uurke knipperen kom ik weer beneden. Zonder een groet of andere blijk van fatsoen (wat normaal hoog by my in ut vaandel staat) loop ik naar de achtertafel met ut badsje. Met ferme move plaats ik dat aldaar. En ik vul ’t met vier tobben water.

,,Controleerst my even of ik wel deen hew wat ik moest?”, vraag ik in de rûmte. En ik gaan te pissen. Dérna gaan ik in de relaxzetel zitten. ,,Kinstou nou niet normaal ’n badsje klaar make? Dat kien leit hier te koken as ’n bloemkool!”, is de ûtbarsting van de frou des huizes die as multitasker ’n kerel as volledig overbodig ervaart.

,,Ik had ook vraagt om my te controleren.” ,was myn antwoord in de lage registers van ut gelûdspectrum. En ik doen myn moesgroentsje út. Vervolgens steek ik de armtak in de tobbe met water en voeg koud water toe naar behoefte. Ik controleer myzelf nog ’n keer met dyselfde armtak.

Wat hewt Lynn lekker krimmeneart van genot tydens ’n heurlyk kwartierke dobberen.

Harmen Poortman