Hoezu moederdag? Dan hew ik de griep.

(Column) Dokkum – Jongens, ménsen, niet best die griep. Hij is dit jaar niet leuk. Al weken hik ik d’r teugen an maar, veur de pasen is ie echt in gang zet. En ik kom ‘r niet vanôf zonder kuurke, aldus dokter. ,,Anstellerij.”, zeit moeke hier in ‘e hús. ,,As wy siik binne dan kinne wy mar ankloatsakje. Jim mann’n binne sumar út de roulaasje.

Gusteravond bin ik acht uur léggen gaan en fannemorgen half elf d’r weer ôf. Kom ik in de bijkeuken: ’n Bulte oud papier wat vandaag ophaalt wurdt deur de beste drumband van Dokkum en zes vuilnispuuden bij de achterdeur. Ik weet wel dat dat myn taak is maar as ik siik bin? En jim as froulje bewere dan dat de saken altiid deurdraaie as wy mann’n de handoek in de ring gooie?

Ik voel my in myn kracht. In myn positie om van deze gelegenhied gebrúk te maken. Neen, gien misbrúk! Dit is wat jim zelf pretendere: ,, ’n Man allinich is niks. Ut is mar goed dat de frou ut babybaren verzorgt hier op de wereld want, anders was ’t ménselyk ras allang útstorven. Frouen binne multitaskers enzovoort, enzovoort… Dus ik begin myn stem wat op te voeren: ,, Uhhh, even helpe. Moeke, oud papier even by de dyk. Dan sil ik even ondanks myn zware griep de vuilnis in de container smiete. En even aveseruh want, ik wil die deuren niet om ‘e nocht te lang open hewwe. Toe mar even. Alé!”

Teugenreaksje: ,,Ooh, zu siik bistou dus ook weer niet? Ik hew liever dastou op béd gaast, astou zu siik bist. Met dyn groate waffel.” En ik merk dat ik aan kracht enorm inboet as ik by de container achter in de tûn wegkom. Op béd? Das myn laaste. Ik begeef my naar de mancave. Wér ik alles hew wat my deur de griep heen slepe kin: Hifi, digital, powergenerated, subwoofing, stereotuning, Woofing, Waffing, highdromatic, systematic,  turbomatic ennuh… ’n biljardtafel. Wér ik nog ’n keer van droom dat myn second love… ,,Ahumm, back to life, back to reality.  D’r staat zelfs ’n stretcher met dekbed veurdat ik ’n keer de keet útskopt wurd.

Ik beslút om dér mar op te gaan léggen. En al gauw val ik in slaap. Dromende van die moederdag die d’r ankomt. En hoe dat NIET verloopt zuas Moeke dat in gedachten hewt. Heurlyk, wat ’n fyne gedachte!!!

Oant letter,

Harmen Poortman