Facebook vriendskapverzoek. Ai laik joe.

(Column) DOKKUM – Of de dúvel d’r met speult. Op ‘t moment dat ik disse column veur jim skriive sil krij ik op facebook ‘n vriendskapverzoek. Ik sien van wie en ik merk dat ik ‘n kleur krij. Disse skoane en ik hewwe vroeger wel ‘s knikkerd. Ut verbaasd my dat zy mý ‘n vriendskapverzoek stuurt en dat ‘t niet andersom is. Dat ík haar útnoadig. Maar goed, ik accepteer haar.

Ik kiek even rechts van my. Dér zit myn lady. Ze kiekt altyd gauw ‘s even met op myn skerm maar, ik geloof dat ze nou aardig in de ban is van Utopia. Das mooi. Kin ik myn gang even gaan met disse oogverblindende jeugdherinnering. Ze spreekt my aan in de messenger: ,,Ik gaan dy maar ‘s even in de gaten houwen. Hewst altiid leuke verhalen. Dat boeit my wel.” Ik begin wat te grijnzen maar, ik wil niet dat ‘t opvalt. Myn antwoord is dempt: ,,Bedankt, leuk.” Ondertussen voel ik dat ik steeds ‘gleuner’ wurdt. Maar de skat naast my hewt niks in de gaten. Dat mut zu blieve.

Ik stuur myn vroegere buurtgenoatsje nog ‘n paar linken van verhalen die ik hier wel ‘s eerder skreven hew. ,,Heurlyk zu veur ‘t slapen gaan.”,zeit ze. Ik kiek op de klok, ‘T is half tien en ik begin my d’r wat by veur te stellen. ,,Hoe is ‘t anders met dy?”, vraag ik maar even tussendeur om myzelf wat lucht te geven. ,,Best. Ik bin weer terug in de neighbourhood met de kienders.”, skrieft ze. ,,Wacht even.”, denk ik: ,, ‘…met de kienders…’ Gien man in de buurt dan?” En ik scrol haar profiel af: Myn focus wurdt afleid deur de prachtige profielfoto’s maar, dér staat ‘t: ,,Heeft ‘n relatie met…”.

Das misskien maar beter ook. En ik kiek nog ‘n keer rechts van my. ,, Ik lég in ‘n deuk om dyn verhalen.” zeit de onbereikbare knappe milf in de chat. Natuurlyk bin ik trots en geniet ik van disse ontigelyke veer in myn reet. Maar ondertussen prakiseer ik d’r over om ‘t gesprek maar langzaam aan wat af te bouwen. Puur veur myn eigen veilighied. En ik skriif: ,,Trusten”. Der had wat my betreft wel ‘skat’ achteraan mogen maar, ik bien de kat niet op ‘t spek. ,,Jij ook.”, is ‘t antwoord.

Inwendig brul ik alles bymekaar van geluk. As ‘n fiere frysk stijg ik in gedachten op myn ros en riid ik in galop over de dokkumer bolwerken. Met haar achterop natuurlyk. Ik wapper met myn vaandel deur de straten… Ik laat myn soldaten kanonsskoaten afvure. ,,De trossen los!” En… ,,Nog wat drinken, Harmen?”, klinkt ‘t rechts van my. Weg heurlyke droom. Stiekum mijmer ik in ‘t plat dokkumers : ,,Ai laik joe.” En we gaan over tot de orde van de dag.

Harmen Poortman