En ik had nog gieniens wat deen…

(Column,column)DOKKUM – Mem wuu even naar pake. ,,Das best.”, zég ik: ,,Ik réd wel met thús hier en de kienders. Groet’n even doen.” ,,Kinst my altiid belle.” , en ze vertrekt. Rik mooi achter de laptop en Lynn boven op béd. En dér begint ‘t gedonder. Ze meldt zich maar, ik hoor aan ‘t sound wel dat dit anders is dan anders. ,,Ze zit in ‘n hupke.” Had myn lady nog zeit vannemorgen.

Hupke of niet, ik bin de gebeten hond. Eerst de fles… gien succes. Dan ‘n pamper. Die was nat dus ik was positief… Tweu tell’n: weer mis. ,,Mut ze poepe dan? Dan mut ik even helpe met een thermometer, of niet dan?” Mar niks hielp. ,,Papa, je doet goed je best, dat zie ik. Maar je kan er ook niks van.”, komt achter de laptop weg. En toch voel ik my skuldig. Of liever zeit: ,,Machteloas.”

Ik beslút Mem te bellen. Is eilykst teugen myn principes in maar, ze had de mogelykhied angeven, dusss: Nimt niet op. Drie keer probeert maar gien contact. En Leave lytse Lynn screamde mar raak. ‘n Hupke!

Dér komt mem an: ,,Wat gebeurt hier?” Ik lég ‘t út en wat ik al dacht kwam út: Ik kreeg de skuld. Omdat ik paniek zaaide. ,,Dat bin ik ook. Ik bin in paniek! Geef ik ruiterlyk toe: Die meid is hier nou zes weken en we hewwe haar nog niet vernomm’n. Gien kick hewt ze geven tot aan vannemiddag. Dan is ut toch niet vreemd dat ik denk dat ‘r wat ergs an de hân is?” ,,Dat is juust ‘t probleem: Dou zaaist paniek.”, aldus moederoverste.

,,Knoop my maar op.”, denk ik by myzelf. Maar ik weet wel dat in disse fase van Lynn har leventsje zy ut meest an de moeke hangt. Das maar beter ook want, vaders kinne hier in de regel gien kant met út. ,,Ik wil dastou straks na ‘t eten wiebertst. Gaast maar in dyn hok zitt’n.”, en ze geeft my op die manier te kennen dat ik skuldig bin aan alle feiten. Wie begon hier nou te janken? Ik bring ‘n vuilnispúde naar de container en constateer dat de wyn fris is. ,,Ik gaan vanavond echt niet in dat tochtige hok zitt’n.”, Meld ik by wederkeer in ‘t hús.

Maar de kaarten binne weer skud veur vanavond: ,,Dan gaast maar in dyn stoel zitt’n maar, dou houstie de bek, we sien op televiesje wat ík wil en gien visite vanavond.”

Ik had nog gieniens wat deen…

Harmen Poortman