Did joe ever sien de rainbow in de sky?

(Column) DOKKUM – Zo hé! kwart voor vier in de morgen en myn meissie op ‘e achterbank hewt ut zwaar. De verloskundige hewt oans sommeert oans te haasten naar ut MCL. De vliezen binne broken dus we gaan ‘r voor. Na ’n gestresste rit parkeer ik op ’n invalideparkeerplak. Dan mar ’n bekeuring. Dit is ’n noodgeval. Rolstoeltsje haalt en dér druk ik haar de hal in. ,,Loop maar langs de gele lijn, dan de lift naar de eerste etage en daar de gele lijn weer volgen.” Dat was een aardige telefoniste achter de balie.

Ik skuuf myn skat de verloskamer binnen en ze klautert op ut béd. Al gauw is myn rol útspeult en nimme de kraamvogels en gyneacoloog ut heft in hânnen. Ik staan dér wat gegevens op te sommen en dér is de hel los. As ’n gorilla die vecht veur har jong: ,, Dit is allemaal dyn skult. Astou weer ’s zu behoeftig bist dan gaast mar naar de hoeren. Ik zit weer met de gebakk’n peren. Bedankt! En donder nou mar even op.”

Ik gaan d’r út en sil met ’n beste klap die deur dicht gooie. Mar d’r zit ’n dranger op de deur. Dat hewwe ze met zin deen om dit soart escalaasjes op te vangen. Kompleet út ’t veld slagen gaan ik naar ’t restaurant. Ik hew eilykst wel sin in ’n gehakbal.  Maar ja, om half vijf ’s morgens? Ut wurdt ’n broadsje gezond met koffie en ’n glas melk. Toch mooi dat je dér ten alle tiiden wat ete kinne in dat mcl.

Aan tafel pak ik ’n pen en ’n stukje papier. Ik gaan berekenen wat ’n skeiding my kosten gaat aan alimentaasje. Al gauw sien ik dat ik dér aardig veur krom légge mut en ik begin d’r over te prakiseren om Harpoenmedia dan mar te verkopen. Dan besef ik dat die gorilla dér 51 procent van de aandelen van in hânnen hewt. Op de achtergrond hoor ik op de radio Triggerfinger met ‘I follow rivers’ klinken. Ik krij ’t benauwt en bedenk dat ik dan mar ’s ’n skoftsje d’r tussenút mut. Allinich.

Ik nim de laaste hap van ’t broadsje en rûm de boel op in de afrûmkast. Met gebalde vuusten in de broeksbûsen en de linker mondhoek lichtelyk omhoog trokk’n loop ik terug langs de gele lijn. Ik nim niet de lift maar de trap en ik stin op de zinnen die ik straks brúken gaan: ,, Ik wil dolgraag nog ’n keer de ‘Route 66′ riide met de Almost Harley. En dér hew ik haar niet by noadig. ‘’ Mar bovenan de trap begin ik al heul wat krachten te verliezen. Ik sil met ’n groate zwaai die deur van de kienderafdeling weer open gooie mar, weer die dranger… Dan hoor ik ien skreeuwen en raazen as ’n aanspoelde zeekoe en ik wur veur de verloskamer helemaal week. veurzichtig mar toch trek ik die deur ook open. En dér staan ik oog in oog met myn Gorilla. Myn lieve, sterke en kranige frou wér ik toch altiid weer van hou…

,, U komt net op tijd meneer Poortman. Knip de navelstreng maar even door. Dit is uw dochter.En dér leit ze. Op de burst van mem… Lynn Poortman.

I have definitely sien de rainbow in de sky! Nim dat mar van my an!

Harmen Poortman