De kloe fan disse column kwyt. Maar ut was gesellig.

Tafeltje voor twee TunstoelTaxi De Crib(Column) DOKKUM – Noh jong, plensbuien gusteravond en dan mag ik wel even vurt van de frou: ,,Ik krij visite dus gaan dou maar even de stad in.” Nou hewt de Artisant ’n mooi overdekt terras dus ik dacht, Ik plaats een útnoadiging veur gezelskap op Facebook. Ik hew verskeidene reaksjes had. Zelfs út Amsterdam maar, na drie kwartier zat ik nog steeds allinich. Maar, ik had nog ’n opsie: The Crib van Chris en Ina. By my in de straat nota bene. Wat hew ik dér genoeglyk zitten. Wat ’n leuk kroegje an hús.

Chris en ik hewwe op dezelfde basisskoal zitten vroeger dus, we hadden na 30 jaar wel wat by te praten. Dan bliekt iniens dat we heul veul dezelfde contacten hewwe. Wat hewwe we lachen. Op ’n gegeven moment voelden we beide dat d’r weer ’n column an zat te komm’n maar, ik bin alles kwyt fan gusteravond. Om tien uur gusteravond had myn skat my beld dat ze de lamp in de steeg niet an kreeg. Maar dér ging ’t natuurlyk niet om. De visite was al vurt en ik kon wel weer thús komme.

Mooi is dat: Dan komt d’r visite en dan mut ik opdondere, ondanks dat ut regent. Hew ik ut gezellig en dan mag ik drekt wel weer thús komme as de visite weer vurt is. Ik hew dat negeerd. Ik hew stug deurset. Ik was niet as ’n skippy want, dat kin hier in de buurt ook niet. Krij je drekt klachten. Maar hoe ik ’t pad weer naar hús vonden hew weet ik niet. Úteidelyk bin ik om een uur of half twee afstoken of de fyts naar hús. Maar die lamp in de steeg was inderdaad niet an. Dus ienmal achterhús ’n dikke smakker maakt. ‘N túnstoel stond in de weg. Dat sil de kloe fan disse column ook wel weest hewwe.

Ut was gesellig Chris en Ina. Ik kom graach ’s weer.

Harmen Poortman