Asjeblieft, dyn koffie. Súker en melk staat dér.

(Column) DOKKUM – Ik hew ut vaak ontkent maar, ik geef ut nou toe: Ik hew dat weemoedige gevoel weer. Ut is half augustus maar, ik voel die R weer aankommen. Die R in de maand. Ut weer is gewoan nûver en myn ledematen binne stiif. Dan weet ik ut wel weer. Ik kin ook niks hewwe op ’t stuit. Mus dy veurstelle:…

Donderdag ’n nij matras op ’t béd kregen. Werd keurig bracht deur de Beddenkamer hier in Dokkum. De jongeman lei de rekening veur myn neus en ik kon direct contant betale. Ut volle bedrag. Maar ik miende dat ik by aankoop ’n aanbetaling deen had. Ik docht by myzelf:,, Gien ge-eikel nou, we binne aan ut eten. Ik sien vanavond wel even wér die nota bleven is.” Ik praat op dat stuit ook nergens over met myn frou want, ik wil niet extra in ’t spier vanwege de stramme bealich.

Na ’t eten om half acht ongeveer begin ik d’r over. ,, Wat? teveul betaald? Dou gaast nou maar naar die winkel toe. Sien dastou dat geld terug krijst. En ik smiet de ouwe matrassen straks ook achter hús. Kinst die afvoere naar ’t stort. Bistou helemaal belatafeld.” Ik gaan in verweer: ,, Lieve, astou die matrassen in de regen del leist, wurde ze te zwaar om ze te verskepen naar ’t stort. Denk even na. En die Beddenkamer is op donderdagavond niet open hier in Dokkum. ,,Om de bliksum is die wel open. Wat suudest nou?” En die matrassen gaan hier ook vurt. Nou!

Ik voel myn bealich in opstand komm’n en myn woede nimt toe. Aan de andere kant denk ik: ,, Dit is myn káns om even de dâns te ontspringen. Ik stap op en begeef my naar de voordeur. Eilykst wil ik ‘m achter myn rug dicht kletse maar, ik brúk myn verstân. Met Joyradio op syn fuulst riid ik de straat út en ik sien by De Beddenkamer: Dicht. Wist ik wel. En de adrenaline loopt vanút myn toanen in een fraksje van ’n seconde naar myn skedel. Ik gaan niet drekt terug. Ik mut eerst bedare.

Ik sien even by kunde wér de seun allinich thús is. Hy had ’n woaning van Thús Wonen toewezen kregen, dacht ‘r. Maar niet heus. Hy voelde him naait. En deels terecht. Ik kin, vanút myn expertise die ik opdeen hew by de Huurdersvereniging destiids, myn woede hier wel in kwiit. Dus na ’n verhit gesprek toch maar weer naar hús. Sonder wat te séggen krúp ik met ’t wrakke kadaver weer in myn stoel, pak de laptop en dúk in de ouwe archieven van de Huurdersvereniging. Ondertussen skrief ik ’n mail veur Thús Woanen.

Dér komt myn lady met de noadiche excuses. ,,Asjeblieft, ’n bakje koffie. Ut spiit my. Die winkel was wel dicht hew ik googled. En dou hest gelyk: As ik die matrassen achter hús delgooi wurde ze nat en binne ze te zwaar om te rissen naar ’t stort.” Ik krij ’n tût. ,,Ik bin bliid dastou tot inkeer komm’n bist. Dank veur de koffie maar, mag ik d’r nog wel tweu súker in?”

,,Ja nou! Hee. Dat pakst dan zelf maar even hoor.”

Suust ze niet?

Harmen Poortman