Mannen komen van Mars… Duhhh!

DOKKUM – Su, Daddy is rocking! Half tien de boekhouding van ’t aflopen jaar aan kant en dér komt de seun naar beneden. Nukkig as een barig maar, dat geeft niet. Normaal is ut moeke die met de nodiche skellery en in rap tempo d’r ’n hoeke bôle in drukke wil maar, ik doen dat anders. Ik zég niks, ik doen!

Rik slingert as geroutineerd gamer de laptop van mem an en murmelt in syn onderbewustzijn dat ik de allerliefste heit bin van ut heule univerticum. Ik beaam dat en doen verder niks. Libaration van Harold van Lennep speult op spotify en geeft de nodige kalmte in de húskamer. Die hele zanger zeit my niks maar de klanken hewwe ’n loungende werking op myn gestel. Ik kiek op de klok en constateer dat myn eikes klaar binne. ,,Bytsje salvig!” Dat is ’t beste gaarpunt dat je hewwe kinne. Su hew ik dat leert van ’n topkok aan de andere kant van de stad.

Veurdat ik myn crackers smeer (en die van Bolletje binne ut lekkerst) pak ik een stukje bôle. Ik smeer dat en sprenkel d’r chocolade hagelslag op. Teugen de regels in van moeke zet ik dat naast Rik op de bank. Mem wil altyd dat ’t jonkje aan tafel zit te eten maar, dan eet ‘r niet. Ik sien heel dûdelyk dat as je in staat van zwangerwezen binne met ’n flink hormoneaal gedrag, dat niet veur mekaar krije. Bij oans as mannen is ut ook ’t één of ’t ander: Of we eten wat. Of we zitte an tafel en ete heulemaal niks. An jou de keus, moeke. Met die wetenskap komme wy vaders van nu veel veerder as jim moekes. Jim miene dat jim multitaskers binne. Dat is een moderne ûtleg van: Alles tegelyk wille.

Ik gaan weer naar myn eikes en maak myn eigen ontbijt verder klaar. Veurdat ik wél achter aan de tafel zitt’n gaan kiek ik even om ’t hoekje. In nog gien 10 minuten is de helft van ut broodsje op. Ik laat ‘m stil gewurde. Ondertussen gaan ik verder met myn eigen ontbijt en nou zit ik in de luilakstoel dit stukje te skriiven. Spotify selecteert de sax-hits aan de lopende band en dér komt mem naar beneden:

Zonder vooraf een ‘goeiemorgen’ floept ze d’r út: ,, We ete niet op de bank, Rik.” Maar hij steekt de laaste hap in syn mond en roept mem bij ’n toepasselyke skeldnaam. Niet dat ik dat goed keur maar, ik snap ut wel. Kom’s anders binnen, moeders. En Rik maakt syn pleidooi af: ,, Heit, ik vind je de allerliefste en daarom krijg ik van jou een Bliksum McQueen. Ik speul dér makkelyk op in en verwacht van hem dat hij syn excuus aanbied aan mem. En zie daar…

Wy mann’n hewwe an twee woorden genoeg, dames. Ook aan twee pilskes, is Beitske haar antwoord vaak maar, das ’n heule andere zaak. En een omzeiling van de concrete waarhied. Wy mann’n houwe niet van onnoadige lange preken en discussies. Das teveul loze informaasje die gauw verloren gaat in de rûmte. Wy mann’n houwe liever wat rûmte over… veur de frou. Want, dat eist nogal wat. Dus as we ut hewwe over: Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus… Wér is vermoedelyk in de (nabye) toekomst eventueel nieuw leven te stichten? Duhhh…!

Harmen Poortman