Verboden gedachten op ’t terras in Dokkum

(Column) DOKKUM – Su, even een pilske bij ’t Stadscafé in Dokkum. Even sitte en om je heen sien. Wat een verskeidenheid aan mínsken dér op ‘e Syl. ongelooflijk!! En overal hangt ook een verhaal an. Veur dast ’t weest hewst gewoan de meest bizarre verhalen van de mínsken in de kop. Must nagaan…

Je sitte dér en al dat volk riidt op en af de Syl. Dan komt dér dien buurman langs op ‘e electrische fyts. En sunder dast ’t in de gaten hewst denkst dou eilykst dat hy bést wel op ’n gewoane fyts fytse kin. En dan komt de seun van die skilder bij dy van ’t werk langs: ,,Die hewt syn heule leven nog gien bliksum deen in dyn ogen. Hoe kin ’t dan dat die sun moaie oldtimer riidt?” Maar dan… as de dochter van de vrouwelijke collega van dyn wiif veurby komt dan hewst heule andere gedachten: ,,Dat kien had van mij weze mutten.” Of niet dan? Je ogen hange ook op konthoogte en je blik landt dan ook op dergelyke landingsbanen. Su kwam d’r ook een meiske van een jaar of 20 langs. En een lach op haar gezicht! Ze keek op haar smartphone en ik kon aan haar gezicht sien dat haar vriendsje een lovely smiley stuurt had. Ik speulde met de gedachte om d’r een opmerking over te maken maar, dat ging selfs my dan weer te veer.

Dan hewst nog ’t interessant doen met een veurbyganger dy toch even met dy prate wil. Natuurlyk gebeurde my dat ook en ik dee krekt of smoorde ik in ’t werk. Stiekum sitst d’r, liek as al die andere terrasgangers, over in dast dyn baan tot eind dit jaar wel houwe kinst ja of nee. Maar stug volhouwe, hè?

Ondertussen ast dér sitst siest ook mooie auto’s, boaten en motors. Dérvan hew je dan ook ’t idee van wie deze weze sil: Van de bestuurder of van de bank. Dou hewst ook allang de keuze maakt voor de bank want, anders kin ’t toch niet? En dan, by ’t stadhûs… dér staat een bruidspaar wérvan dou en ik nooit docht hadden dat dat wat wurde suu maar, ze gaan d’r veur! Een paar van de familie die d’r omheen staat kinst dou van de kerk en dér hewst dou allang hoart dat ’t een mutje is. En dus gaan alweer dien gedachten een kant ût wér je ze niet hewwe wille. Toch mut ik eerlyk ségge dat ’t leuk sit bij dat Stadscafé.

Bedankt Artisante veur de heerlyke dromerige middag,

Harmen Poortman