Joggen, valt teugen

(Column) DOKKUM – Goh, even veur de vrouw naar Ternaard. Ze had weer wat wonn’n en dat kon ik wel even ophale. Een kledingpakket, ik haalde ut bij neffens my ’t mooiste hûske van Ternaard op. Geweldig, wat hewwe die mênsen dat keurig onder hânnen nommen. Ik bedankte de lady en zag dat de kleding wel passe suu. Ze had precies su’n lekker lijntsje as myn eigen verloofde.

Ik docht: ,,Riid ik ook even deur naar Pytsje de Graaf.” Kom ik dér op dat woanerfke, sil ‘k maar ségge… parkeer ik ergens op een oprit de auto en zoek ik de juuste boerderie:  Vliege de keeshond’n my suwat naar de strot. Goed bewaakt déro. Maar goed, Pytsje was niet thûs, Harke wel en die sil har even vertelle dat ik weest bin.

Toen bin ik maar even deurreden naar een skoalkameraat in Hantumhûzen. We hewwe vroeger ook na skoal probeert te studeren. Dat was gien succes. Maar toch binnen we beide goed terecht komm’n. We hadden ’t su even over oanze leeftiid. Ik bin veertig en hij sil ’t nog wurde. ,,De skoanhied gaat ‘r ôf”, sei d’r. Ik sei: ,, Wat dan? ‘T leven begint krekt!” ,,Nou”, aldus myn maat, ,, we waren op vakaansje… en ik ging even joggen. ’t volgende gebeurde:

Ik had al een paar kilometer in de benen totdat ik steeds meer irritatie voelde in myn linkerskoen. Dér kwam de oplossing: Een mooi bankje wér ik even op sitte kon om myn skoen even ût te doen en him te legen. D’r sat een stientsje in. Su zag ik dat achter mij aan dus tweu slanke jonge meiden van een jaar of twintig liepen. Ik vond ’t kwa myn leeftiid onfatsoenlijk om te wachten tot ze ’t bankje en dus mij passeerd waren. Dan suu ik as een hitsige midlifecruiser achter die jonge mokkels aanhijge. Nee weest wat? Ik gaan voor ze op. Gauw die skoen weer aan en de gang d’r in.”

,,Maar dou wilst ’t lowe of niet: In myn nek hoorde ik ze hijgen: Nog vijf… nog vier…nog drie… nog twee…en veur dat ik ’t bedenke kon liepen ze naast my”: ,, Nou Mariëlle, valt tegen hè? Ja Christine, wel erg oud.”

Harmen Poortman