De MKB-man, must bliid wéze dast nog leefst

DOKKUM – Ik hew jim vorige week wete laten dat ik ondanks de mankementen en wajongpositie toch bereid bin om te kieken of ik nog een deel van mien inkomm’n self verdiene kin. Dérveur suu ik naar een werkgever cq MKB-man, su as ik ‘m noemde. Dat gesprek hewt plakvond’n met een juffrouw van een ûtsendbureau d’r bij.

Wat mij steeds meer opvalt is dat d’r niet meer keken wurdt naar de méns. D’r wurdt fanût gaan dat je self d’r om vraagt hewwe dat je een kwaal kregen of een handicap/mankement. Je mut je d’r ook bewust van wéze dat de kortingen die de wajongers boven ut hoofd hange bedoeld binne om ze te triggeren om werk te zoeken. Mien reactie op disse opmerking was dat ik dérop ook anticipeer en dérom ook bij disse ménsen zat. Maar ik hew disse ondernimmer ook vraagt of hij ut normaal vient dat een skoaljongen met een broken heup (dat was in mien geval su) ook op ut land werke mut om wurtels te trekken en bollen te rapen. En in winkels en fabrieken liek as een volwaardig mankracht met draaie mut? Hew ik gien antwoord op kregen.

Ook op de toelichting van mij over hoe ik mien toekomst zag richting de pensioengerechtigde leeftiid met ut veurûtsicht dat ik logischerwiis veur dat jaar in een karre terecht kom, kreeg ik weer gien dûdelijk verhaal wérom. Ut komt hier op del dat je wel afkeurd wurre kinne maar, dat je ut terugverdiene mutte. As je dat niet kinne wur je te duur en hewt de VVD in samenhang met de PvDA ut liefst dat je van disse wereld verdwiene.

Ik hew in een eerder stuk ûtrekend wat ik tot aan mien 65ste kost. Bin ik ut waard? Wie sil ut bepale? As ut mien tiid is prijkt ‘r op mien grafstien: Hier leit vier en een halve ton! En lège late, bliksum!

Harmen Poortman