@ Partij voor de dieren: To beat eat meat

DOKKUM – Verstrengeld in een discussie op twitter over het wel of geen vlees eten kom ik tot mijn volgende levensopvatting wat mij identificeert als hobbymatig vleeseter:

Vroeger aan de eettafel zat mijn vader, groot en sterk met berenklauwen als werkhanden en een ruige baard met snor, achter een bord met aardappelen groente en vlees. In zijn linker hand de vork en in de verdedigende rechter hand… het mes. De Oliehoorn Curry droop ervan af of was het varken dat nu op het bord lag er net mee geslacht. Mijn vader werkte hard en zijn motto was: ‘To beat eat meat.’ Zo tenger ik was op die jonge leeftijd hoopte ik net zo groot te worden als mijn vader.

In de pubertijd leerde ik omgaan met meisjes. Onze stoere vriendenploeg hanteerde maar één advies voor vrouwen die klaagden over hun figuur: ‘Meer kiep etuh! Krij je bursten van!’ Het viel ook niet altijd mee om een vrouwtje te scoren. Al viel het ons wel op dat als we voor het stappen eerst een lekkere plate sateh naar binnen hadden gewerkt, het allemaal wat vlotter verliep.

Ik ben gegroeid en gegroeid. Ik moet er nu omdenken want de negentig kilo is gepasseerd. Ik vroeg mijn vader laatst wat hij woog. Wat denk je? achtentachtig kilo. To beat eat meat, was wat in me opkwam.

Nu de Partij voor de dieren oppert dat er minder vlees geconsumeerd dient te worden, stuit mij dat tegen de borst. Juist, ik heb ook kip gegeten. Zolang een ieder van mijn hoekje vlees afblijft, blijf ik van Marianne Thieme af. Zullen we dat in ons Nederland met elkaar afspreken?