Werken naar vermogen is schrikken

Dit jaar naar vermogen zelf inkomen verdienen

DOKKUM, 2 maart 2011 – Werken naar vermogen wordt de nieuwe richtlijn voor mensen in een uitkeringssituatie zoals de WAO, Wajong of Bijstand. Het is schrikken voor velen en terecht. Er zullen altijd mensen zijn die op basis van een gegronde, medische of andere reden een beroep doen op het collectieve sociale zekerheidstelsel. Toch is er niet altijd een reden om te schrikken van de nieuwe richtlijn die door het huidige kabinet wordt voorgesteld. Het verdient wel de nodige zorgvuldigheid.

Op twaalfjarige leeftijd heb ik m’n linker heup gebroken. Een kunstheup was geen optie want, ik was te jong. Dus een operatie moest ik zo ver mogelijk voor me uitschuiven. Ondertussen gewoon leven als elke andere puber. Naar school, een bijbaantje bij de supermarkt of in fabrieken en bij de boer in de bollen. Het hoorde er voor mij allemaal bij. Want in het weekend wilde ik ook samen met m’n vrienden in de kroegen omhangen. En voor het rijbewijs wilde ik graag geld verdienen. Maar op m’n twintigste was de maat vol. M’n studie Facilitair management moest ik staken. De pijn liet mij psychisch instorten en ik luchtte mijn hart bij een psychiater. Op basis van de psychische klachten afgekeurd en met terugwerkende kracht vanaf m’n achttiende een Wajong-uitkering gekregen. Niet op basis van de kapotte heup.

Een tijd van leegte brak aan. Dagen niks te doen. Geen collega’s waar ik de laatste roddels mee kon delen. Een klein wereldje. Geen eigen waarde. Maar, geld genoeg. De rekenkamer in Den Haag had precies uitgerekend hoeveel ik nodig had om toch te kunnen leven. Ik wilde daar iets voor terug doen: Vrijwilligerswerk bij een lokale omroep. Dit leverde mij eigen waarde op en ik had mensen om me heen waar ik me aan op kon trekken. Met resultaat: Op m’n cv staat nu dat ik voor landelijke media vrijwillig werkzaam ben geweest en dat zorgt er mede voor dat ik binnen nu en z.s.m. m’n arbeidscontract mag ondertekenen voor de functie contentmanager bij het Werkplein Noordoost-Friesland in Dokkum.

Hiervoor was één essentiële ingreep van cruciaal belang: Op dertigjarige leeftijd heb ik toch een kunstheup gekregen waardoor ik eindelijk verlost was van de chronische pijn. Hierdoor klaarde de lucht tussen m’n oren ook op. Lichaam en geest moeten in evenwicht zijn om goed te functioneren.

Maar zonder het sociale zekerheidstelsel was deze kans ook niet op m’n pad gekomen. Daarom wil ik graag het kabinet erop attenderen dat we zeker voor de moeilijk plaatsbare mensen een regeling moeten blijven houden om ze in leven te houden. Ik was ook moeilijk plaatsbaar maar, van een oud studiegenoot hoorde ik de oneliner “What doesn’t kill you, makes you stronger.” Deze oud studiegenoot en ondernemer heeft binnen een jaar z’n vader verloren aan kanker, door Multiple Sclerose (MS) uit z’n eigen zaak moeten stappen en na een half jaar huwelijk z’n vrouw zien vertrekken. Ondanks de MS, dat coördinatieproblemen met zich meebrengt, heeft hij het rijbewijs voor een aanhanger ( BE ) gehaald en rijdt hij nu met een combinatie door heel Nederland met bestellingen van een andere ondernemer. Ik wil hem bedanken voor z’n positieve instelling waar ik me aan op kan trekken.

Tevens wil ik het UWV en met name de arbeidsdeskundige bedanken voor z’n bemiddeling richting werk. Ook de Jobcoach van het reïntegratiebedrijf De Werkmeester in Leeuwarden en de chirurg die mij heeft geopereerd in het Medisch Centrum Leeuwarden. Maar ook u! U werkt misschien al vanaf uw vijftiende voor een redelijk tot goed salaris. Of misschien voor een benedenmodaal inkomen. Ik kon op basis van de door u betaalde premies aan de sociale voorzieningen reïntegreren naar een toekomst. Laten we zuinig zijn op dit waardevolle systeem en mag ik het kabinet vragen om “Werken naar vermogen” heel zorgvuldig in te voeren en uit te voeren? Want er is nog een verschijnsel in Nederland waar ik uit eigen ervaring m’n bedenkingen over heb: De diagnoses ADHD, Borderline, PDD-NOS e.a. vliegen ons om de oren. Als er dan toch niemand meer van school komt zonder etiket, dan zullen we voor deze schoolverlaters wel een vervolgtraject moeten creëren.

In deze lijn wil ik m’n ouders bedanken n.a.v. Het zelf bijwonen van een persbijeenkomst bij de politie Leeuwarden waar gepleit werd voor een soepelere werkwijze bij arrestatie van mensen met autisme. Ik wil ze bedanken voor de oude, vertrouwde draai om m’n oren als ik iets fout gedaan had. De schop onder m’n kont en de uren die ik op m’n slaapkamer heb doorgebracht om te bedenken hoe ik dan sorry kon zeggen. Ondanks de gebroken heup en diagnose…En natuurlijk hielden/houden ze van me. Pa en ma, bedankt.

En in de laatste plaats maar zeker niet de minste gaat mijn dank uit naar de jonge stagaires binnen het leerbedrijf van het ROC Friese Poort in Dokkum. Hier heb ik het afgelopen jaar met vallen en opstaan kunnen herintreden en van hen nog vele kneepjes van het ICT-vak kunnen leren. Van hen kreeg ik een warme gevoel omdat, ik merkte dat deze jonge mensen met de toekomst voor zich, blij en dankbaar reageerden als ik ze waarschuwde voor de valkuilen in het leven.

Politiek Den Haag, u ook bedankt voor de aandacht. En trek hier uw lering uit! 

Harmen Poortman (36) Ervaringsdeskundige

/////////////////////////////////////////Einde Persbericht\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\

Note: Op de dag dat ik dit persbericht schreef werden de provinciale statenverkiezingen gehouden. Op die zelfde dag kreeg ik te horen dat het werkplein werd gesloten. Daar ging mijn toekomst… 

Reageren mag in onderstaande contactformulier dat verschijnt als u op de titel van dit bericht klikt.

Geef een reactie